AVERY’s POV
MABILIS kumilos si Blythe at itinaboy ang mga mapangahas na reporters na basta na lang sumugod sa aking silid para hingan ako ng pahayag. Halos hindi ko siya matingnan pagkapinid niya ng pinto.
“I’m sorry Avery, hindi ko naman alam na hahantong sa ganito ang lahat,” paliwanag niya. Tumango lang ako pero hindi ako makasagot. Ilang minutong tahimik sa buong silid. Hindi ko rin naman alam ang sasabihin ko hanggang sa nagpapaalam siyang lalabas muna. Pakiramdam ko nakakasakal ang hangin sa loob ng silid ko.
Nakahiga lang ako, staring at the IV drip. Isang patak, dalawang patak. Bilang na bilang ko. Every time the liquid fell, it felt like a second of my life wasting away in this room. Blythe’s phone was face down on the side table, but I could still feel it vibrating every few
