AVERY’s POV
HINDI pa sumisikat ang araw nang tuluyan nang magising ang diwa ko sa balita na kumalakat sa buong mansyon. The latest chikka minute, ‘teddy bear.’
“Ay grabe, parang kasya dalawang tao sa yakap niyan!”
“Regalo raw ni Sir Caelan?”
“Naku ha, mukhang seryoso na ’yan!”
“Ano kaya reaksyon ni Sir Blythe?”
Para akong pinaparusahan ng invisible na pirdibli at tinutusok-tusok pa ang tenga ko. Nakatayo ako sa hallway, yakap ang apron ko, habang bawat salitang naririnig ko ay parang maliit na karayom sa dibdib ko. Hindi ko hiningi ’yon. Hindi ko ginusto ’to. Bakit parang kasalanan ko? Kaya ginawa ko ang tanging alam kong gawin kapag nasosobrahan na ang paligid ko—Tumakas ako.
Pumasok ako sa laundry room, isinara ang pinto, at umupo sa gilid ng washing machine. Wala akong ibang nari
