BLYTHE’s POV
The music was soft, elegant, harmless to everyone in the ballroom except me.
Every bowing of the violin, parang unti-unting parang hinihiwa ang loob ko; bawat piano key ay parang basag ang nota kahit gaano pa iyon kaganda sa iba, at ang buong paligid ay parang iniikot ang kutsilyo sa ere sabay tusok sa dibdib ko o isang hiwa na galing sa sugat na hindi pa magaling.
Nakatayo ako sa gilid ng crowd, hawak ang baso ng whisky na hindi ko pa nalalagok, naninigas ang aking panga, at ramdam ko ang pulso ko sa gilid ng aking leeg. Ayaw ko namang tumingin, pero para minamagnet ang mga mata ko sa isang taong pilit ko tinitikis. Pero lalong nag susumiksik. Para akong hinihila sa gitna ng dance at parang may sariling isip ang mga mata ko. And right there I saw her.
Avery...
Sino ang m
