Mehmet Bey arkasını dönüp Ahmet Bey'e "Eğer kararınızda ciddi iseniz Düğünden sonrayı beklemeye hiç gerek yok. Kızım Kumru'yu oğlun Mustafa'ya bu köyün şahitliğinde verdim gitti!" dedi.
Bu sözler, kulağımda bir şimşek gibi çaktı. Ne duymuştum ben? Mehmet Amca kızımı bana veriyor, dedi, değil mi? Ben mi yanlış duydum? Sanki beynim durmuştu. Tüm sesler, tüm kahkaha fırtınaları, ağrılar, her şey bir anda sessizliğe büründü. Yalnızca Mehmet Amca'nın o sesi, o kararlı, güçlü sesi yankılanıyordu.
Aklım, bedenime hükmetmiyordu. Abimin yanına gidip "Abi, sen de duydun değil mi? 'Kızımı sana verdim' dedi," diye sordum. Sesim titriyordu, nefesim kesikti. Sanki bir rüyadan uyanmış gibiydim.
Abim Murat'ın gözlerinde de aynı şaşkınlık ve mutluluk parıltısını gördüm. "Duydum aslanım, duydum. Hadi
