YAZARDAN
Yaşarken de koparmış insanın kıyameti.
Kumru hayvanları alıp eve gelmişti. Akşam düğüne gidecekti, belki Mustafa’yı görürdü orada. İçindeki bu sıkıntının, ruhunu pençeleyen bu kara bulutun başka türlü dağılacağı yoktu.
Annesine yardım etti, hayvanları sağdı, yemlerini verdi. Her hareketinde bir umutsuzluk, bir hüzün vardı. Eve gelip yemek yediler. Boğazından geçen her lokma, içindeki ağırlığı daha da artırıyordu.
"Baba, akşam düğün varmış, ben de gidebilir miyim?"
Mehmet Bey ilk başta itiraz edecek olsa da, kızının gözlerindeki o masum isteği görünce “Git,” dedi. Ama içinden bir ses, bu gidişin dönüşünün olmadığını fısıldıyordu. “Atakan da gelsin seninle, tek gitme.”
Ayşe Hanım itiraz etti, bir anne yüreği bu acının yaklaştığını sezmişti. Ama Mehmet Bey engel oldu, biliyordu
