35.BÖLÜM
KARSU’NUN ANLATIMINDAN DEVAM
Yüzüme vuran güneş ışığının tatlı sıcaklığıyla gözlerimi aralamaya çalıştım. Hafifçe gerinmek istediğimde vücudumu engelleyen ağırlığı hissetmiştim. Bir el belime sıkıca sarılmış, hareket etmemi engelliyordu. Gözlerim bir an için korkuyla açıldığında hafifçe yutkundum. Bakışlarım bulunduğum yeri taradı, kendi odamdaydım. Sarp’ın güvenli kalesindeydim. Yani bana zarar verecek kimse yoktu. Peki bana sıkıca sarılmış bu el kimindi? Kayla ya da Arya’nın olamayacak kadar ağırdı çünkü.
Elimi hafifçe belimden sarkan ele dokundurduğumda sertliği kim olduğunu anlamama yetmişti. Gergin nefesimi bırakıp hafifçe kıpırdadığımda yönümü ona doğru çevirebildim. Bakışlarım onun sertlikten çok uzak, dingin yüzünü bulduğumda gülümsemiştim. Ne zaman gelmiştik ki biz bu
