เรากลับมานั่งที่โต๊ะ แล้วให้โมเมกับฝ้ายไปหาซื้ออะไรทานบ้าง แต่ว่า...ตอนนี้จิตใจฉันมันปั่นป่วนไปหมด
‘ใจเย็น ๆ ไว้ บางทีเขาอาจจะมาเจอกันที่ตลาดนัดนี้แค่นั้นก็ได้’
ฉันพยายามปลอบใจตัวเองอย่างหนัก เพราะไม่อยากเป็นผู้หญิงที่ไม่มีเหตุผล ‘งั้นฉันลองทักข้อความไปหาเขาดีไหมนะ’ นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดว่าทำได้ตอนนี้
“ใบหม่อน เครปไม่อร่อยเหรอ ทำไมไม่กินล่ะ” ปลาคงสังเกตเห็นฉันนั่งเหม่อไปและไม่ยอมกินเครปสักที จึงถามด้วยความเป็นห่วง
“เปล่าพอดีกำลังคิดเรื่องฝึกซ้อมนะ” ฉันกัดเครปกินเพื่อให้ปลาสบายใจ “อืม...อร่อยดีแฮะ”
“ใช่ไหมล่ะ ร้านนี้ร้านดังนะ อยากให้ใบหม่อนได้ลองกินจริง ๆ ถ้าชอบปลาก็ดีใจ”
“ขอบใจปลามาก ที่แนะนำ มันอร่อยจริง ๆ ไม่ได้โม้ ฮ่า...” ฉันพยายามทำตัวปกติ แม้หัวใจตอนนี้จะเริ่มสั่นไหวก็ตาม ฉันหยิบมือถือขึ้นมา จ้องมันสักพักว่าจะทักไปถามดีไหม แต่แล้วเพราะความอยากรู้ปฏิกิริยาของเขาตอนนี้ มันทำให้ฉันต
