ตอนที่ 2 พบกันครั้งแรก...หลังจากลา
1089 Words
(ณ มหาวิทยาลัย)
“พ่อส่งตรงนี้ก็พอค่ะ เดี๋ยวหม่อนเดินเข้าไปเองได้” วันนี้ฉันมามหาลัยเป็นวันแรงหลังจากที่ใช้สิทธิ์เรียนระยะไกลพร้อมกับเก็บตัวทีมชาติไปด้วย
“แน่ใจนะว่าไม่ให้พ่อขับรถไปส่งที่คณะเลย ลูกไม่อยากให้คนรุมล้อมไม่ใช่เหรอ”
“มันก็ใช่หรอกค่ะ แต่รถพ่อมันหรูเกินไป ถึงอยากเข้าไปเงียบ ๆ มันก็ไม่เงียบแล้วนะสิ ดังนั้นพ่อให้หนูลงตรงนี้ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวหม่อนเดินไปเอง”
“บอกว่ารถพ่อหรูไป แต่ลูกเองก็แต่งตัวประหลาดเป็นที่จุดสนใจเหมือนกันนะ”
“บ้าน่าพ่อ...หนูก็แต่งตัวปกติดีนิ ชุดนักศึกษา ก็แค่สวมหมวกปีกกับแว่นตาดำไม่ให้ใครรู้ว่าเป็นหม่อนเท่านั้นเอง เขาเรียกว่าอำพลางตัวค่ะ ไม่พูดกับพ่อแล้วไปก่อนนะคะ ตอนเย็นพ่อไม่ต้องมารับนะคะ หม่อนจะไปนอนที่คอนโดใกล้มหาลัยเลย”
“รับทราบครับคุณลูก” พ่อยิ้มให้ฉันก่อนจะแตะหัวกันเบา ๆ และเมื่อฉันลงจากรถพร้อมกับมองรถพอที่ห่างไปจนลับตา ฉันก็ยืนถอนหายใจอยู่ตรงหน้ามหาลัย
จะไม่ให้ฉันพลางตัวได้ไง ดูสิ...ป้ายไวนิลหน้ามหาลัยมีรูปฉันเต็มไปหมด มันก็ดีใจอยู่หรอก แต่ฉันไม่ชอบให้คนมาจุ้นจ้านเท่าไหร่เพราะปั้นหน้าไม่เก่งเลยน่ะสิ กลัวทำคนเข้าใจผิดว่าหยิ่ง จริง ๆ แค่โลกส่วนตัวสูงเท่านั้นเอง
ฉันเดินเลาะไปตามฟุตพาท ทั้งที่พลางตัวอย่างดีเยี่ยมแล้วทำไมคนอื่น ๆ ถึงเอาแต่จ้องมองฉันไม่วางตาตลอดทางแบบนี้นะ รู้สึกกดดัน อึดอัดยิ่งกว่าตันลงแข่งว่ายน้ำอีก
‘คนนั้นหรือว่า...’
‘ใช่รึเปล่านะ’
‘แกคิดเหมือนฉันรึเปล่าเพื่อน’
‘ฉันเป็นแฟนคลับเขา ดูแค่นี้ฉันก็รู่ว่าต้องใช่แน่ ๆ’
นั่นคือคำที่ฉันได้ยินมาตลอดทาง ไม่จริงน่า...ฉันว่าฉันปกปิดตัวตนได้เนียนสุด ๆ เลยนะ ทำให้ฉันถึงรู้สึกว่าคนยังจำได้กันนะ ไม่เข้าใจเลย
ยังดีที่ใครหลาย ๆ คนไม่กล้าที่จะเข้าใกล้ฉัน บางคนยืนอยู่ตรงหน้ากลับถอยล่นด้านข้างเปิดทางให้ฉันเดินพร้อมรอยยิ้มที่ส่งให้
‘แปลก...แปลกเกินไปแล้ว พวกนักศึกษาคนอื่น ๆ เนี่ย’
จวบจนฉันเดินมาถึงตึกคณะวิศวะของตัวเอง ฉันเดินแอบไปตามกำแพง นี่กะจะไม่ให้ฉันได้เดินเข้าไปในคณะดี ๆ เลยรึไง พวกเขาจะตั้งซุ้มต้อนรับการกลับมาของฉันทำไมเนี่ย ดูนั่นสิป้ายขนาดใหญ่นอกจากหน้าฉันบานเป็นกระด้งตระหง่านหน้าตึกแล้ว ข้อความก็ยังอวยฉันไปสุดขอบโลก
‘ยินดีต้อนรับเงือกสาวที่เร็วที่สุดในใต้หล้า คนเก่งของคณะวิศวกรรมศาสตร์ของพวกเราชาวมหาวิทยาลัยA’
“บรื้อ...น่ากลัวกว่าเห็นผี กลับบ้านทันไหมเนี่ย” ฉันสบถในใจ แต่ยังไงฉันเลี่ยงไม่ได้หรอกเพราะต้องเรียนซ่อมตั้งหลายตัว ขาดไปเยอะซะด้วย
ในขณะที่ฉันเกาะของประตูห้องเพื่อมองว่าเพื่อน ๆ มากันรึยัง จู่ ๆ ก็มีมือใครบางคนวางบนไหล่ฉันพานทำให้ฉันสะดุ้ง
“เฮ้ย!!!” ฉันหันหลังไปอุทานเสียงดัง ทำให้คนที่มาแตะไหล่ฉันตกใจไปด้วย
“จะเสียงดังทำไมไอ้หม่อน กูเอง”
“ไอ้แฟรงค์ มาเงียบ ๆ ทำไมยะ ตกอกตกใจหมด”
“คนที่ตกใจคือกูแล้วนี่มึง...ฮ่า...” ไอ้แฟรงค์มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะหัวเราะลั่น ทำเอาฉันเท้าสะเอวพร้อมจะพ่นคำด่าใส่คนที่เป็นทั้งเพื่อนและญาติ แต่แล้ว...
“ทำอะไรกันน่ะ อาจารย์จะเข้าสอนแล้วนะ” เสียงนี้ทำให้ฉันหันไปเบิกตาโพลงพร้อมอุทานเบา ๆ “ติณณ์~~~” ดีนะที่ใส่แว่นตาดำปิดบังไว้ ไม่งั้นติณณ์ได้เห็นสีหน้าเหวอของฉันแน่ ๆ
“ฮ่า...ไอ้ติณณ์มึงดูหม่อนมันดิ แต่งตัวตลกชะมัด มันคงกะว่าใส่แบบนี้แล้วคนจะมองไม่ออกว่าเป็นงั้นแหง ๆ ที่ไหนได้...”
“มันทำไมยะ”
“ดูจากนอกโลกก็รู้ว่าเป็นมึงไงหม่อน ฮ่า...”
“หน็อย!!! ไอ้แฟรงค์” ฉันที่ทำท่าจะตบตีกับไอ้แฟรงค์ ง้างมือพร้อมฟาด แต่มือติณณ์ก็คว้าข้อมือฉันไว้ก่อนที่ฉันจะลงไม้ลงมือกับไอ้แฟรงค์
“อย่าโมโหเลยหม่อน เข้าเรียนก่อนอาจารย์จะมาละ” เหอะ...น้ำเสียงที่น่าฟัง ยังไงก็น่าฟังอยู่ดี
“ชิส์...ยุ่งไม่เข้าเรื่อง” ฉันสบถเบา ๆ ก่อนจะสะบัดข้อแขนออกจากมือของติณณ์ และเดินเข้าห้องเรียนไป
“เซอร์ไพรส์!!!” จู่เพื่อน ๆ ทุกคนในชั้นต่างตะโกนลั่นทำให้ฉันตกใจจนแว่นดำหลุด
“ทุกคนเล่นอะไรกันเนี่ย!!!” ฉันอุทานออกมาก่อนที่พวกเขาจะวิ่งมาห้อมล้อมฉันจนแทบหายใจไม่ออก ดีหน่อยที่บรรดาแก๊งV4 วิ่งแจ้นมาคอยกันให้
“คนดังกลับมาทั้งที จะตอนรับแบบปกติได้ไงกันล่ะ” หัวหน้าห้องพูดขึ้น ทุกคนต่างพยักหน้ากันรัว ๆ
‘ใครอยากเป็นคนดังกัน ฉันแค่ไปทำตามความฝันของตัวเองเท่านั้น แล้วมันดันประสบความสำเร็จก็เท่านั้นเอง’
“พอเลยพวกมึง...กลับไปนั่งที่ เพื่อนฉันหายใจไม่ออกแล้วนั่น ถ้าเกิดไอ้หม่อนตายที่นี่ขึ้นมาใครจะแข่งว่ายน้ำคว้าเหรียญทองโอลิมปิกแทนได้วะ” ไอ้แฟรงค์ที่ดูเหมือนจะพูดปกป้องแท้จริงมันแค่หยอกฉันต่างหาก ฮ่วย!!! ไม้เบื่อไม้เมาเสียจริง แต่เอาเถอะเพื่อน ๆ ที่ล้อมฉันก็ยอมกลับไปนั่งที่ตามที่ไอ้แฟรงค์พูดกันแล้วล่ะ ส่วนฉันก็กลับไปนั่งหลังห้องที่ประจำของตัวเอง เพราะใคร ๆ ก็รู้ว่าฉันชอบนั่งตรงนี้
และในขณะที่ฉันฟุบหน้าลงโต๊ะเรียน หันหน้าไปมองโต๊ะข้าง ๆ ที่มักจะเป็นที่ว่างเสมอตอนฉันนั่งเรียนปีหนึ่ง แต่ตอนนี้มันกลับมีคนนั่งอยู่ ถ้าเป็นคนอื่นฉันคงไม่สนใจอะไร แต่มันดันเป็น ‘ติณณ์’ คนที่ฉันไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากคุยที่สุดในโลกนี้
- Writer
