ผ่านมาเกือบอาทิตย์ ฉันก็ยังคงถูกซ้อมอย่างหนัก จนแทบไม่ได้เจอหน้าติณณ์ เชื่อไหมที่คราวก่อนโค้ชบอกว่าถ้ายังฟอร์มไม่ดีอีกฉันต้องนอนที่สระว่ายน้ำ และตอนนี้มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ เพราะทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาฟอร์มฉันก็ยังไม่ดี (เท่าเดิมสักที) ซึ่งฉันก็ก้มหน้ารับความเป็นจริง ยอมทำตามที่โค้ชสั่ง
ส่วนติณณ์เองก็ง่วนกันการเตรียมเป็นตัวแทนมหาวิทยาลัยแข่งขันสิ่งประดิษฐ์ AI ระดับประเทศเช่นกัน ทำให้ส่วนใหญ่เราได้แต่พูดคุยผ่านมือถือไม่ก็แอบคอลหากันเท่านั้น
“โค้ช วันนี้ให้หม่อนกลับไปนอนห้องตัวเองเถอะค่ะ นอนที่นี้หม่อนยิ่งไม่ได้พักผ่อนที่นอนแข็งมากทำให้ปวดตัวยิ่งกว่าเดิมอีก” ฉันทำหน้าตาละห้อยใส่โค้ช และที่พูดไม่ใช่สำออยอะไรทั้งนั้นนะ แต่ปวดไปทั้งตัวจริง ๆ
“หืม...ถ้าว่ายรอบนี้ ได้ดีขึ้นหรือเท่าที่เคยได้จะยอมให้กลับไปนอนที่ห้องตัวเอง”
“จริงนะคะ โค้ชสัญญาแล้วนะ”
“แน่นอน คำไหนคำนั้น”
แต่ในระหว่างนั้นมือถือ
