“อื้อ...ปวดหัวจังเลยแฮะ” ฉันที่นอนสลบเมือด ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหมดสติไปตอนไหน แล้วตอนนี้นอนอยู่ที่ไหนกันแน่ และเมื่อปรือตาขึ้นมามอง ก็พบสถานที่ที่คุ้นเคยดี นั่นคือหอในนั่นเองแหละ แต่ว่า...ฉันกลับมาได้ยังไงกัน
ฉันหยัดตัวขึ้นขยี้ตาเบา ๆ ให้สร่างจากการงัวเงีย และพบว่าเพื่อน ๆ ทั้งสามคนตื่นกันก่อนแล้ว
“ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ ใบหม่อน” ปลาทักทายยามเช้า ว่าแต่นางยิ้มทำไมมีเรื่องอะไรดี ๆ เกิดขึ้นรึเปล่า
“นอนฝันหวานเลยใช่ไหม” โมเมอีกคนทำไมถึงคิดว่าฉันฝันหวานกัน
“ฉันปวดหัวจะแย่ พวกเธอมาบอกว่าฉันฝันหวานอะไรกัน”
“แต่เมื่อวานหวานจริง ๆ นะ ฮือฮาไปทั่วหอหญิงเลย” ฝ้ายนั่งลงปลายเตียงฉัน
“หวาน? ฮือฮา? เรื่องอะไรอ่ะ” ฉันยังไม่เข้าใจสิ่งที่เพื่อน ๆ พูดเพราะภาพตัดตั้งแต่อยู่ในร้านซุปกระดูกหมูเมื่อคืนแล้ว
“ก็เมื่อคืนคนที่มาส่งใบหม่อนคือเหล่าหนุ่มหล่อที่เป็นกระแสตอนนี้นี่น่า ไม่ได้มาแค่หนึ่งแต่มาตั้งสี่”
“อ่อ
