ติณณ์จับมือฉันเดินเข้าไปในร้านหมูกระทะโดยที่เราสองคนไม่กลัวใครจะมองเห็นเลย รู้สึกว่าเราได้อยู่ในโลกอีกใบหนึ่งที่ไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยากเดินชิดติดกันแค่ไหนก็ได้
ติณณ์เดินตรงไปหาพนักงานของร้านเพื่อบอกว่าได้จองโต๊ะไว้ จากนั้นพนักงานก็พาพวกเราสองคนไปยังมุมที่โล่งโปร่ง ไม่พลุ่งพล่านเหมือนโต๊ะที่ใกล้ ๆ โซนวัตถุดิบและอาหาร (ก็เป็นบุฟเฟ่ต์นี่นา)
“เลือกที่นั่งได้ดีนี่” ฉันพูด
“แน่นอนดิ...ถึงจะไกลจากมหาลัย แต่ยังไงหม่อนก็เป็นนักกีฬามีชื่อ หลบ ๆ ไว้หน่อยก็ดี”
“นั่นสินะ...” ไม่รู้ทำไมพอพูดถึงเรื่องนี้ทีไรใจมันก็ห่อเหี่ยวทุกที แม้ใบหน้าเขาจะยิ้มอยู่ก็ตาม
เราสองคนเดินไปตักเนื้อ กุ้ง หอย ปู ปลา ผักสดมาเต็มโต๊ะก่อนที่เราจะเริ่มย่างเนื้อบนกระทะ เสียง ‘ซ่า...’ เวลาที่เนื้อสัมผัสกระทะร้อน ๆ ฟังแล้วฟินจริง ๆ แถมกลิ่นเนื้อจากการย่างเตาถ่านก็หอมฉุยจนน้ำลายสอ
“น่ากินจัง จะกินให้พุงกางเลย”
“กินเยอะไม่ได้
