“หิวน้ำจัง แต่หม่อนไม่มีแรงเดินไปเอาน้ำเลย ติณณ์ช่วยหม่อนได้ไหม” ฉันหิวน้ำมาก ๆ แต่แรงจะเดินไม่มี ไม่ได้สำออยนะ ความเหนื่อยจากการว่ายน้ำฉันชินก็จริง แต่กับเรื่องบนเตียงฉันไม่ได้แกร่งขนาดนั้น
ติณณ์ลุกเดินไปเอาน้ำดื่มทั้งที่ร่างกายเปลือยเปล่า ฉันเองก็เปลือยเปล่า แถมชุดที่เราถอดกันก็เรี่ยราดตามพื้นทางเดินห้อง พอมองแล้วรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนไร้อารยธรรม หรือมาจากยุคหินยังไงยังงั้น
“นี่...น้ำเย็น ๆ” ติณณ์ยื่นน้ำเย็น ๆ มาให้ฉัน ฉันรับมันมาดื่มดับกระหายอึกใหญ่จนหมดแก้ว
“เฮ้อ เหนื่อยก็เหนื่อย คอก็แห้ง”
“ก็หม่อนเอาแต่ร้องคราง อ้าปากมันก็ต้องคอแห้งดิ”
“แล้วใครทำให้หม่อนเป็นแบบนั้นล่ะ”
“หม่อนชอบไม่ใช่เหรอ ถึงอ้าปากครางขนาดนั้น”
“ดูติณณ์พูดสิ...ชิส์ แล้วติณณ์ล่ะไม่ดื่มน้ำเหรอ”
“นี่ไงกำลังจะดื่ม”
“ไหนแก้วน้ำของติณณ์ล่ะ”
“น้ำที่ติณณ์จะดื่มคือน้ำที่ร่องหม่อนต่างหากมันหวานดี” พูดจบ เขาก็มุดหน้า
