Yusuf, Jülide’ye gerçekleşmiş bir mucizeye bakar gibi bakıyordu. Geri gelmişti. Belkide hiç gitmemiş, dakikalardır kapının önünde bekliyordu ama neden? Madem gidemeyecekti, madem pişman olup af dileyecekti, o vakit neden böyle acı çekiyorlardı. Kafasının içindeki soruları es geçip ona sarılmak istedi. Kollarıyla ısıtıp saçlarını koklama isteğini bastırarak, “Seni tek bir şartla affederim,” dedi. Hemen ardından, Jülide gittikten sonra cebine koyduğu yüzükleri çıkarttı. “Eğer son nefesine kadar bu yüzüğü parmağına takarsan.”
Jülide hafifçe başını kaldırıp, yüzüklere baktı fakat Yusuf’a söyledikleri yüzünden öyle pişmandı ki hemen başını geri eğdi. Yüzüne bakamadan yanına sokulup, yanağını sevdiği adamın sıcak göğsüne yasladı. Kollarını beline dolayarak gözlerini kapatırken, “Son nefesime
