Pain 13 ; เพราะฉันกลัว...

1581 Words

ทีร่าเงยหน้าขึ้นช้าๆดวงตาเต็มไปด้วย คำถามและความสับสน“แล้วถ้าฉัน...ไม่ใช่ของพี่ล่ะ” เสียงเธอเบา แต่คมราวกับมีดกรีดกลางหน้าอกเขาเลเอสนิ่ง ไม่ตอบ ดวงตาที่เคยเฉียบขาดกำลังสั่นไหวมือของเขา ที่เคยมั่นคงเริ่มคลายจากปืนช้าๆ ก่อนจะทิ้งมันลงกับพื้นเสียงดัง กึ๊ก“งั้นก็แค่…” เขากัดฟันแน่น “…ฆ่าทุกคนที่คิดจะแย่งเธอไปแล้วปล่อยให้เธอ เกลียดฉันเหมือนเดิมก็พอ”เธอชะงัก หัวใจพลันเต้นสะดุด“นี่พี่...” เธอหลุบตาลง “...กำลังปกป้องฉัน หรือแค่ปกป้องความเป็นเจ้าของ?” เลเอสหัวเราะในลำคอ เสียงต่ำและบาดลึก “ก็อาจจะทั้งสองอย่าง”เขาทรุดตัวลงนั่งกับ พื้นอย่างหมดแรงเลือดไหลซึมจากบาดแผล กลางสีข้างแต่เขายังจ้องเธอไม่วางตาทีร่า คลานเข้าไปใกล้ ค่อยๆ ใช้ผ้าคาดเอวของตัวเองพันแผลเขาอย่างเงอะงะ “บ้าเอ๊ย...พี่มันบ้า...” น้ำเสียงเธอสั่น" แล้วฉันก็บ้าพอๆ กับพี่ ที่ยังยืนอยู่ตรงนี้” เลเอสยื่นมือสากๆ มาจับมือเธอไว้เบาๆ นิ้วเปื้อนเลือดแต่อบอุ่นจนเธอสะดุ้ง “ขอบคุณ...” เขากระซิบ “…ที่ยังอยู่” ความเงียบตกลงมาระหว่างสองคนมีเพียง เสียงหอบหายใจหนักกับกลิ่นเลือดที่ลอยอบอวลเธอ จับมือเขาแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะเธอให้อภัยเขาแต่เพราะ...หัวใจของเธอ เริ่มสั่นไหวกับความบ้าบิ่นที่เขายอมแลกให้ "ยังกลัวอยู่อีกหรอ" เป็นเลเอสที่ถาม ทีร่าเพราะอาการของเธอที่บอกเขาว่าเธอยังกังวลอยู่"ใช่! ไม่อยากใช้หนี้บุญคุณถ้าพี่มาตายเพราะฉัน!!" เธอตอบไปด้วยกลบเกลื่อนอาการประหม่า เพราะไม่อยากยอมรับว่ากลัว "ก็ดีสิ! เธอจะได้นึกถึงฉัน...เพราะฉันตายเพื่อเธอได้ทีร่า..." เงียบไปพักหนึ่ง ทีร่าหัวเราะในลำคอ กับคำพูดของชายหนุ่มที่พยายามพูด สื่อความหมายถึงเธอ“งั้นฉันก็จะจำพี่ได้แค่ไม่กี่วัน... อาจแค่ตอนฝนตก หรือเวลาผ่าน ซอยเปลี่ยว ๆ ที่มีเสียงปืน...” “แล้วหลังจากนั้น...พี่ก็จะกลายเป็นแค่ ความทรงจำธรรมดาๆ ที่อีกไม่นาน...ก็จางหายไปเหมือนคนอื่น”เลเอสขยับตัว เล็กน้อยเหมือนโดนตบหน้า“อย่าพูดแบบนั้น...” เขากระซิบ รู้สึกแน่นในอกมากกว่าบาดแผลตามร่างกายทีร่าจ้องเขาตรงๆ น้ำตาคลอแต่ยังไม่ยอมไหล “จะให้ฉันพูดว่ายังไง? ว่ามันดีเหรอที่พี่จะตายแทนฉัน? ไม่ใช่เลย...มันโง่”เธอกัดฟันแน่น “เพราะถ้าพี่ตาย ...มันจะมีความหมายกับฉัน เเค่หนี้บุญคุณที่ฉันไม่อาจชดใช้ไห้พี่ได้” “ความทรงจำไม่เคยแทนตัวคนจริงๆ ได้หรอกนะ” “และฉันไม่ต้องการพี่...ในฐานะศพที่มีบุญคุณ”มือของเขาค่อยๆวางลงข้างตัวร่างใหญ่ที่เคยตั้งตรงเหมือนถูกตัดขา... เขาอ่อนเเรงไปทั้งร่างกับคำพูดของทีร่า ที่เสียดเเทงหัวใจของเขาเหลือเกิน เหลือเกินจนไม่มีเเม้เเต่เเรงจะหายใจเพื่ออยู่ต่อไปเลย เขาอ่อนแรงไปทั้งร่าง...กับคำพูดของเธอ ที่ราวกับปลายนิ้วค่อย ๆกดแผลในใจเขาให้ลึกลง ลึกลงจนเกือบลืมไปว่าเขาเคยทนได้มากแค่ไหนเพื่อเธอ ดวงตาคมที่เคยเด็ดขาดเริ่มพร่ามัวไม่ใช่เพราะเลือด แต่เพราะความรู้สึกที่ล้นทะลักจนไม่มีที่ระบาย “...งั้นเหรอ” เสียงของเขาเบาและแหบพร่า “สุดท้าย...ฉันก็เป็นได้แค่คนที่เธอไม่อยาก รู้สึกผิดกับเขา”เขายิ้มจาง ๆ ราวกับยอมรับความพ่ายแพ้แม้ภายในจะป่นปี้จนแทบตาย ทีร่าขยับตัวเล็กน้อย…แต่ไม่กล้าแตะเขา ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เธอไม่รู้ว่า สิ่งที่พูดไป มันทำร้ายเขาได้มากขนาดนี้เขาค่อย ๆ ก้มหน้ากลั้นลมหายใจแน่นอย่างพยายาม ประคองตัวไม่ให้แตกสลาย “ทีร่า...” “เธอรู้ไหม...ว่าคำพูดของเธอมันฆ่าฉันได้ มากกว่ากระสุนพวกนั้นทั้งหมดอีก” เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่ไม่มีรอยยิ้ม เลยสักนิด“รู้ตัวก็ดีเเล้ว...เพราะฉะนั้นอย่าเอาชีวิตพี่ มาผูกติดไว้กับฉัน.....ชีวิตพี่มันเป็น ของพี่ไม่ใช่ของฉัน!!" เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอในที่สุดในแววตานั้น... เต็มไปด้วยความเสียใจ ความเหนื่อยล้า และความรักที่ยังไม่เคยได้มอบออกไปอย่างถูกที่“ชีวิตฉันมันไม่มีค่า...ถ้าไม่มีเธออยู่ด้วย” เขาพูดช้า ๆ ชัดเจน ราวกับจะฝากไว้เป็น คำสาบาน"นายน้อยเป็นยังไงบ้างครับ!" เสียงเรย์ดังลั่นขณะวิ่งฝ่าฝูงลูกน้องเข้า มาหาภาพที่เห็นคือร่างของเจ้านายที่เต็มไปด้วยเลือดคนอื่นรีบเข้ามาจะประคอง แต่ยังไม่ทันได้แตะตัว"ปล่อย!...ไปกับฉัน!!" เลเอสสะบัดตัวแรงจนเรย์ต้องชะงัก เขาเดินกุมแผลแน่นแต่ไม่สนใจความเจ็บใด ๆ ทั้งสิ้น มืออีกข้างคว้าเข้าที่ข้อมือทีร่า ดวงตาเขาไม่หลบ ไม่ลังเล มีแค่แรงดึงที่ไม่ยอมปล่อย "จะไปไหน!!ทำไมพี่ไม่ไปโรงบาล!"ทีร่พยายาม ขืนตัว ข้อมือเธอแน่นไปด้วยแรงบีบของเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยและ ความโมโหแต่สิ่งที่เธอเห็นในดวงตาเขา... มันไม่ใช่ความดื้อมันคือความ หวาดกลัว เลเอสหยุดก้าว สะบัดแขนเธอให้หันมาหา เขา ใบหน้าซีดเผือด แต่แววตากลับชัดเจน ราวกับคำสารภาพ “เพราะฉันกลัว...” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “กลัวว่าแค่หันหลัง...เธอก็จะหายไปอีกแล้ว” ทีร่าชะงัก มองเขานิ่งไป “กลัวว่าตื่นขึ้นมา ฉันจะไม่เจอเธอ...” “กลัวว่าฉันจะต้องอยู่กับห้องว่างๆ ที่ไม่มีเธอ...ฉันกลัว...” น้ำเสียงเขาเหมือนคนหมดแรงแต่ฝืนยืนอยู่ด้วยจิตใจเพียงอย่างเดียว “ไปกับฉัน...ได้ไหม...”เขาจับมือเธอไว้แน่นขึ้น กว่าเดิม“อย่าเพิ่งหายไป...คืนนี้ได้ไหม” ทีร่าก้มมองมือของเขาที่กุมเธอไว้ เต็มไปด้วยเลือด แผล และรอยสั่นจาก ความหวั่นไหวที่ไม่เคยยอมให้ใครเห็น เธอเม้มปากแน่นก่อนจะขยับเข้าไปใกล้... แล้วพยักหน้าช้าๆ “ก็ได้...แต่ฉันจะดูแผลให้พี่ก่อน ถ้ายังฝืนอีก ฉันจะทิ้งพี่ไว้จริงๆ” เขาหลับตาแน่น…เหมือนเพิ่งได้หายใจอย่าง โล่งอกครั้งแรกก่อนจะพาเธอก้าวไปขึ้นรถ ด้วยกันช้า ๆแต่มั่นคง... รถเคลื่อนตัวไปอย่างเงียบเชียบ แสงจากไฟถนนสาดผ่านกระจกหน้าต่างเป็น จังหวะในห้องโดยสารเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์เบาๆ กับลมหายใจหนักของเลเอสที่เริ่มแผ่วลง ทีร่านั่งกอดอก มองออกนอกหน้าต่างมืออีกข้างเท้าแขนเบาะรถส่วนเขา…นั่งพิงเบาะเอนเล็กน้อย หลับตาแต่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากมือเธอ"อย่านอนนะ เดี๋ยวพี่หมดสติขึ้นมาจะทำยังไง" เธอหันมาพูดเสียงขุ่น แต่แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเลเอสลืมตาช้าๆ ยิ้มมุมปาก “ก็มีเธออยู่แล้ว...จะหลับไปบ้างไม่ได้เหรอ?” เสียงเขาแหบพร่า แต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยน ผิดจากทุกครั้งทีร่าหรี่ตามอง “อย่ามาทำเสียงแบบนั้น ฉันไม่ใช่พยาบาลของพี่”เขาหัวเราะเบา ๆมือที่กุมมือเธอไว้เริ่มลูบหลังมือเธอช้า ๆ“แต่ฉันเป็นคนไข้ของเธอนะ… คนไข้ที่ขี้อ้อนมากด้วย” "ขี้อ้อน?"เธอเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเบือนหน้าหนี "ก็ลองอ้อนใครที่เขายอมใจอ่อนดูสิ ไม่ใช่มานั่งอ้อนฉัน..." เลเอสขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะชน เธอเสียงเขาเบากว่าก่อนหน้านี้... จริงจังมากขึ้น“ฉันอ้อนแค่เธอ…” ทีร่าตวัดตาขึ้นมามองเขาทันทีใจเต้นวูบอย่าง ไม่ทันตั้งตัว“พูดอะไรของพี่...” เธอกระซิบในลำคอ พยายามซ่อนสีหน้า “งั้นฉันพูดใหม่...” เขายื่นหน้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบแตะข้างแก้มเธอ “ทีร่า...อย่าไปจากฉันอีกเลยนะ”เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็วและในเสี้ยววินาทีนั้น ปลายจมูกของเธอก็ชนเข้ากับจมูกของเขา "อ๊ะ..."ทีร่าผงะเล็กน้อย ใจเต้นวูบเหมือนเพิ่งตื่นจากภาพฝันแต่กลับเป็นเธอที่กลั้นใจ พูดขึ้นก่อน“วันนี้ฉันจะไม่ทิ้งพี่ไปไหน…ฉัน สัญญา!!” น้ำเสียงหนักแน่น เต็มไปด้วยความตั้งใจเธอพูดเสร็จแล้วก็เบือนหน้าหนี ขยับตัวออกจากเขาเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่างสายตา ยังมองตรงไปข้างหน้า…ไม่กล้ามองเขาอีกแต่สิ่งที่ตามมา…กลับไม่ใช่คำขอบคุณเป็นเพียงเสียงหัวเราะใน ลำคอที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากความรู้สึก"หึ...วันนี้..." เลเอสพูดซ้ำช้า ๆ พลางพิงหัวกับเบาะรถหันหน้ามองเพดานรถ ก่อนจะเอ่ยอย่างเจ็บลึก "งั้นแปลว่า...วันอื่นเธอก็จะทิ้งฉันใช่ไหม" ทีร่าหันกลับไปมองเขาทันทีสายตาของเขา.... ไม่ได้ประชดไม่ได้โกรธมันกลับมีแววเศร้าอ่อนล้า เหมือนคนที่ไม่กล้าคาดหวังอะไรอีก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more