สาวน้อยสุดห้าวหลงรักหมาแก่ซะแล้วสิ

ตอนที่ 3 เช้าที่รถติดสาหัสเป็นเรื่องปกติ

ฉันสตาร์ทรถบิ๊กไบค์ออกจากคอนโดด้วยอารมณ์ประมาณ “โอเค วันนี้อย่ามีอะไรพังนะ ขอแค่ไปถึงออฟฟิศก็พอ” กรุงเทพฯ ตอนเช้าไม่เคยทำให้ผิดหวัง

รถติดตั้งแต่ยังไม่ทันได้ง่วง

ฉันแทรกรถไปเรื่อย ๆ แบบคนมีประสบการณ์ชีวิตสายตาสแกนซ้ายขวา ระวังกระจก ระวังคนตัดหน้า ระวังพี่วินที่โผล่มาเหมือนบอสลับ ไฟแดงยาว ฉันยืนรถเฉย ๆ แล้วคิดในใจว่า ถ้าการจ้องไฟแดงทำให้รถหายติดได้ ประเทศนี้เจริญไปนานแล้ว

ฉันเหลือบดูนาฬิกา ยังพอทัน บรีฟงานแปดครึ่ง ผู้จัดการสาขาหลายจังหวัดรออยู่ และฉันคือ 1 ในผู้จัดการคลินิกทันตกรรม สาขาเยอะจนบางทียังงงเองว่าเดือนนี้ไปเปิดที่ไหนมาแล้วบ้าง งานฉันไม่หวือหวาแต่ถ้าฉันพลาด ระบบสะดุดทั้งประเทศ หมอ ผู้ช่วย คนไข้ ทุกอย่างผูกกันเป็นโดมิโนเพราะงั้นต่อให้เมื่อคืนจะนอนดึกแค่ไหน เช้านี้ฉันก็ต้องดูเหมือนคนพร้อมทำงานเสมอ

ไฟเขียว

ฉันบิดคันเร่ง แทรกรถออกมาแบบสุภาพ ไม่รีบ ไม่หัวร้อน ชีวิตมันเหนื่อยพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปตีกับรถบนถนนลมเช้าปะทะหมวกกันน็อก ช่วยรีเฟรชสมองได้ดีพอ ๆ กับกาแฟแก้วแรก ฉันเริ่มรู้สึกว่าเช้านี้ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นยังไปทันรแถยังไม่ล้ม และกรุงเทพฯก็ยังเหมือนเดิม โหด แต่คุ้นเคย

เอาล่ะ!! ถึงเวลาไปเป็นทำงานที่ทุกคนคิดว่าฉันเก่ง

ทั้งที่จริงฉันก็แค่คนธรรมดาที่อยากเอาตัวรอดในสมรภูมิชีวิตเท่านั้นเอง