ตอนที่ 4 ไอเลิฟมายจ๊อบ
425 Words
ฉันจอดรถ เดินเข้าคลินิกแบบก้าวเร็วๆ รองเท้าคัทชูคู่ใหม่เจ็บเท้าชะมัดเลย งัดเกียร์ที่ก็เจ็บที ยังไม่ทันถึงประตูดี เสียงก็มาแล้ว
“สวัสดีค่ะพี่จุ๊บแจง”
“อรุณสวัสดิ์ค่า”
“วันนี้มาเช้าเลยนะคะ”
ฉันพยักหน้า ยิ้มบาง ๆ ตามสไตล์คนยังไม่ตื่นเต็มร้อย “สวัสดีค่ะ ทำงานกันไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่เข้าประชุมก่อน”
เดินผ่านเคาน์เตอร์หน้า พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ยกมือไหว้พร้อมกันแบบซ้อมมา ฉันแซวเบา ๆ
“โอเค ๆ ไม่ต้องพร้อมขนาดนี้ก็ได้ เดี๋ยวคนไข้ตกใจ” มีเสียงหัวเราะตามหลังมา บรรยากาศเช้า ๆ ของคลินิกมันเป็นแบบนี้แหละ เร่ง แต่ไม่ตึงเกินไป
ฉันเดินเข้าห้องทำงานส่วนตัว ปิดประตู วางกระเป๋า เปิดคอม เปิดจอ conference เก้าอี้ตัวเดิม โต๊ะตัวเดิม พื้นที่เล็ก ๆ ที่ฉันใช้ตัดสินใจเรื่องใหญ่ ๆ ทุกวัน
หน้าจอเริ่มติดทีละช่อง ผู้จัดการสาขาในกรุงเทพฯ ต่างจังหวัด บางคนอยู่คลินิก บางคนอยู่ในรถ บางคนหน้าสดแบบไม่แคร์โลก
“โอเค ได้ยินนะคะ เริ่มเลย” ฉันพูดพร้อมยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ถ้าไม่มีสิ่งนี้ การประชุมเช้าจะโหดมาก รายงานไหลมาเป็นชุด คิวแน่น หมอลา งานส่งแล็ปที่ยังไม่เสร็จ ฉันฟัง ตอบ ตัดสินใจ แบบไม่ต้องคิดนาน
มีใครบางคนสัญญาณค้างภาพหยุดอยู่หน้าตาตลก ๆฉันพูดนิ่ง ๆ “ข้ามไปก่อนนะคะ ใครกลับมาได้ค่อยเสริม” เสียงขำเบา ๆ ดังจากหลายช่อง ประชุมจบตรงเวลา ฉันกดปิดกล้อง ปิดไมค์ ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง ฉันเอนหลัง ถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นเปิดประตูออกไป
ทันทีที่ก้าวออกจากห้อง
“พี่จุ๊บแจงคะ”
“พี่จุ๊บแจงคะ เดี๋ยวมีคนไข้ walk-in เพิ่มนะคะ”
ฉันพยักหน้า
“รับทราบค่ะ แจ้งหมอแล้วเนอะ?”
"หนูแจ้งแล้วค่ะ"
นี่แหละชีวิตฉันในแต่ละเช้า
ประชุมในห้อง
ตัดสินใจหน้าจอ
แล้วออกมาเจอความจริงที่รออยู่ข้างนอกทุกครั้ง
อันที่จริงฉันเพิ่งจะอายุ26 เท่านั้นกับตำแหน่ง Branch Manager ที่ได้มาด้วยความสามารถล้วนๆ
เพื่อนๆ คนรอบตัวต่างบอกได้ตำแหน่งนี้ในวัยเท่านี้เก่งมากเลย แต่ฉันทำงานที่นี่มาตั้งแต่เรียนจบนี่ก็ปาไป 4-5 ปีแล้ว ถ้าไม่มีอะไรก้้าวหน้าเลยสิ ถึงจะแปลก ฮ่าๆๆๆ
- Writer
