ฉันเพิ่งนั่งลงไม่ถึงห้านาทีหลังจากตรวจเช็กความเรียบร้อยในสาขา ไม่ว่าจะเป็นเครื่องมือ หรือคนไข้ที่คอนเฟิร์มวันนี้และพรุ่งนี้
ชมพู่ก็เดินมาหา หน้าตาแบบคนรู้ว่ากำลังจะมีเรื่อง
“พี่จุ๊บแจงคะ… คนไข้ห้องหนึ่งมาสาย15นาที ตอนนี้นั่งรอมามาจะครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะ”
ฉันเงยหน้า
“หมอเรียกยัง”
“หมอไม่รับค่ะ บอกเกิน10นาทีคือข้ามคิว”
ฉันพยักหน้า
"เดี๋ยวพี่ไปคุยกับหมอให้"
โอเค เรื่องแรกมาแล้วหนึ่ง ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ชมพู่คนเดิม คนเดิมจริง ๆ เดินกลับมาอีกรอบ
“แล้วก็… งานรีเทนเนอร์ของคุณกลชัยแล็ปโทรมาบอกว่ายังไม่เสร็จค่ะ แต่เขานัดมาวันนี้อีก 1ชั่วโมงจะถึงเวลานัดค่ะ”
ฉันหลับตาเบา ๆ
“โทรเลื่อนเลยชมพู่ ขอโทษดี ๆ บอกเหตุผลตรง ๆ แล้วดูวันใหม่ให้เร็วที่สุด”
“ค่ะพี่”
ยังไม่ทันได้จิบกาแฟพนักงานอีกคนโผล่มา
“พี่จุ๊บแจงคะ หมอรสลินยังไม่มาค่ะ โทรตามเมื่อ20นาทีที่แล้วบอกใกล้ถึงแล้ว เมื่อกี้หนูโทรไปอีกก็ไม่รับเลยค่ะ”
ฉันลืมตาขึ้นช้า ๆ
“กี่โมงแล้ว”
“เกือบเก้าโมงครึ่งแล้วค่ะ”
“โอเค เดี๋ยวพี่โทรส่วนตัวเอง เราไปแจกน้ำให้คนไข้เลย แล้วเดี๋ยวพี่ออกไปช่วยนะ”
"ขอบคุณค่ะ"
ฉันยกมือถือขึ้นกดโทรหาหมอรสลิน
"หมอคะ ถึงไหนแล้วค้าา คนไข้มารอหลายคนแล้วนะคะ"
"หมอกำลังเดินข้ามไปคลินิกค่ะ รถหมอเสีย นี่มารถไฟฟ้าลงผิดฝั่งอีก ฝากแจ้งคนไข้หน่อยนะคะ"
ฉันวางสายแล้วมองออกไปหน้าคลินิก คนไข้นั่งเต็ม บางคนเริ่มมองนาฬิกา บางคนเริ่มถอนหายใจ บางคนเริ่มทำหน้าประมาณ ถ้าวันนี้ไม่ได้ทำ จะไม่มาอีกแล้วนะ
ฉันเดินไปหน้าเคาน์เตอร์ ยิ้มแบบมืออาชีพที่สุดในชีวิต
“สวัสดีค่ะทุกท่าน วันนี้หมอจะมาช้านิดหนึ่งนะคะ ทางคลินิกขออภัยจริง ๆ ใครสะดวกรอได้ เดี๋ยวเราดูแลเต็มที่ ใครไม่สะดวกสามารถเลื่อนนัดได้เลยค่ะ”
มีทั้งพยักหน้า
มีทั้งถอนหายใจ
มีทั้งทำหน้าเซ็งแต่ก็ยังนั่งอยู่
ฉันหันกลับมาทางเคาน์เตอร์
“ชมพู่ ดูแลหน้าบ้านดี ๆ นะ ถ้าใครเริ่มไม่โอเค เรียกพี่ทันที”
“ค่ะพี่”
ในหัวฉันตอนนั้นมีแต่ประโยคเดียว
นี่แหละ คลินิกจริง ไม่ใช่ในสไลด์ประชุม
หมอมาถึงเกือบสิบโมง ฉันยืนรออยู่แล้ว
“ขอโทษทีค่ะ รถหมอเสีย”
“ไม่เป็นไรค่ะ หมอเข้าเคสเลย คนไข้รอเต็ม”
ทุกอย่างเริ่มหมุนช้า ๆ แต่หมุนต่อไปได้
ฉันกลับเข้าห้องทำงาน กาแฟเย็นสนิทแต่ก็ยังกิน เพราะนี่คือเช้าธรรมดา ๆของพี่จุ๊บแจง ในวันที่ทุกปัญหาดูเหมือนจะนัดกันมา แต่สุดท้ายก็ยังต้องจัดการให้มันผ่านไปให้ได้เหมือนทุกวัน