เช้าวันใหม่ของฉันเริ่มเหมือนทุกวัน เช็กตาราง เคลียร์เคส ฟังเสียงถอนหายใจของตัวเองเบา ๆ ระหว่างจิบกาแฟ ทุกอย่างดูปกติดีจนกระทั่งชมพู่เดินมาสะกิด
“พี่จุ๊บแจงคะ คนไข้ใหม่ค่ะ นัดตรวจฟันครั้งแรก” ฉันพยักหน้าแบบไม่ได้คิดอะไร
“โอเค เดี๋ยวพี่ออกไปดู” ฉันเดินออกจากห้องทำงานสายตากวาดผ่านโถงรับรองแบบเคยชิน แล้วก็หยุด
เขานั่งอยู่ตรงนั้น ตัวสูงเกินเก้าอี้ไปนิด หลังตรง ใบหน้าคมเข้มมีหนวดเคราหน่อยๆ เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนเรียบ ๆหน้าตานิ่งมาก แบบไม่พยายามดูดี แต่ดันดูดีเฉย
เขาเงยหน้าขึ้นพอดี สายตาเราชนกันแค่เสี้ยววินาที แต่ฉันรู้สึกเหมือนโลกมันเงียบลง แปลกดี ความรู้สึกคุ้นเคยแบบไม่มีเหตุผล เหมือนเคยเห็นหน้าแบบนี้มาก่อน ทั้งที่ไม่เคย
ภาพบางอย่างแทรกขึ้นมาในหัว ภาพในฝันคืนนั้น......
แสงสลัว เสียงครางกระเส่าทั้งเขาและฉัน เงาร่างสูงที่ก้มมองลงมามองฉันดูดไอติมเขาอย่างเอร็ดอร่อย ภาพจากความฝันที่ฉันพยายามลืมตั้งแต่เช้า
“สวัสดีค่ะ” ฉันเป็นฝ่ายทักทายพร้อมยิ้มแย้ม
“ครับ” เขาตอบสั้น ๆ เสียงนิ่งมาก
ฉันเหลือบดูชื่อในแฟ้ม ' ศศิน จงธนธานี ' ชื่อเหมือนหุ้นส่วนบริษัทproductionที่ฉันเพิ่งเห็นในข่าวแว้บๆ นี่นา แต่ก็ช่างเถอะนะ ไม่เห็นต้องใส่ใจเลย จะรวยจะจนก็คนเหมือนกัน
“วันนี้มาตรวจทั่วไปนะคะ เดี๋ยวหมอเรียกอีกทีค่ะ”
“ครับ”
บทสนทนาจบแค่นั้นแต่เขายังนั่งอยู่ ฉันก็ยังยืนอยู่ ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น ทั้งที่เจอคนวันละเป็นสิบเป็นร้อยแต่คนนี้… มันต่าง ก่อนจะเดินกลับเข้าห้อง ฉันได้ยินเขาพูดขึ้นมาอีกครั้ง
“สาขานี้… ดูแลเองคนเดียวเหรอครับ”
ฉันหันกลับไป
“ใช่ค่ะ”
เขาพยักหน้าเบา ๆ
“ดีนะครับ เป็นระเบียบดี”
คำชมสั้น ๆแต่ทำให้ฉันยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ฉันกลับเข้าห้องทำงาน พยายามโฟกัสงานตรงหน้า แต่ในหัวกลับมีภาพคนไข้ใหม่คนนั้นวนไปมา ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นใคร ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกไหม แต่ลึก ๆ ฉันรู้สึกว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปการมาทำงานของฉันอาจไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว