ตอนที่ 7 คนไข้คนพิเศษ
718 Words
ฉันนั่งจ้องหน้าจอคอม แต่ตัวเลขรายงานประจำเดือนมันไม่เข้าไปในหัวเลยสักบรรทัด
ภาพเขาแวบขึ้นมาอีกแล้ว ศศิน จงธนธานี
ชื่อฟังดูใหญ่โต แต่หน้าตากับท่าทาง... ทำให้ฉันแอบคิดอะไรเพ้อเจ้อ ไม่ใช่หล่อแบบพระเอกนิยาย แต่เป็นหล่อแบบผู้ชายที่รู้จักดูแลตัวเองดี แบบที่ทำให้ฉันแอบนึกถึงร่างสูงโปร่งในฝันเมื่อคืนนั้น
“พี่จุ๊บแจงคะ” เสียงชมพู่ดังขึ้นหน้าประตู ฉันสะดุ้งเล็กน้อย รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
“อะไรคะ”
“คุณศศินขอคุยกับพี่หน่อยค่ะ เรื่องราคาแพ็กเกจฟอกสีฟัน บอกว่าอยากให้ผู้จัดการอธิบายเองคะ”
ฉันชะงัก ใจเต้นแรงขึ้นอีกนิด ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เดินออกไปหาเขา เขายืนรออยู่หน้าเคาน์เตอร์ มือกุมแฟ้มเอกสารสายตาหันมาทางฉันทันที แล้วยิ้มบาง ๆ ยิ้มแบบที่ดูแพรวพราวนิด ๆ ในสายตาฉันตอนนั้นเหมือนผู้ชายที่ชินกับการทำให้คนอื่นยิ้มตามได้ง่าย ๆ เจ้าชู้เบา ๆ หรือเปล่านะ? ฉันคิดในใจแบบไม่ตั้งตัว
“สวัสดีครับ” เขาพูดเสียงนิ่ง แต่มีน้ำเสียงอบอุ่นปนอยู่ “ขอบคุณที่สละเวลามาคุยกับผมนะ”
ฉันยิ้มตอบ พยายามนิ่งที่สุด
“สวัสดีค่ะ ไม่เป็นไรเลยค่ะ เชิญนั่งก่อนนะคะ”
เรานั่งลงที่โซฟาตัวเล็ก ๆ ใกล้ ๆ กัน ฉันอธิบายแพ็กเกจทีละตัว เขาฟังจริงจัง ถามตรงประเด็น แต่ระหว่างที่ฉันพูด ฉันสังเกตว่าเขามองปากฉันบ่อยกว่าปกติแล้วยิ้มมุมปากเล็กน้อยทุกครั้งที่ฉันอธิบายอะไรยาว ๆ ยิ้มแบบ... ทำให้ฉันรู้สึกว่าเขากำลัง “เล่น” กับฉันอยู่รึเปล่า
หรือฉันคิดมากไปเอง?
“...แล้วถ้าทำแพ็กเกจพรีเมียม จะเห็นผลชัดเจนในกี่วันคะ?” เขาถามด้วยความสุภาพมาก
“ปกติ 1-2 ครั้งก็เห็นชัดแล้วค่ะ แต่ขึ้นกับไลฟ์สไตล์ด้วยนะคะ เช่น กินกาแฟ ชา เหล้าแดงบ่อยไหมคะ”
เขาหัวเราะเบา ๆ เสียงทุ้มนุ่ม
“กาแฟทุกวันครับ แต่พยายามลดแล้ว ขอบคุณที่เตือนค่ะ”
ฉันแอบคิดในใจ
พูด “ค่ะ” “ครับ” สลับกันแบบนี้... ดูเจ้าชู้ชะมัดเลยนะพี่คนนี้ แต่แปลกดีที่ไม่รู้สึกว่าถูกจีบแบบหยาบ ๆ เหมือนเขาแค่... เป็นธรรมชาติของเขาเอง
บทสนทนาดำเนินไปแบบปกติ แต่ทุกครั้งที่เขายิ้ม หรือเอียงคอมองฉัน ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรอุ่น ๆ ไหลในท้อง
แบบเดียวกับในฝันเมื่อคืนนั้น
ก่อนจากกัน เขาลุกขึ้นยืนก่อน แล้วหันมามองฉันตรง ๆ ด้วยสายตาที่นุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย
“ขอบคุณที่อธิบายแบบละเอียดนะคะ” เขาพูดช้า ๆ “ผมเข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวจะตัดสินใจแล้วแจ้งทางคลินิกอีกที”
ฉันพยักหน้า
“ยินดีค่ะ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมโทรมาที่คลินิกได้เลยนะคะ”
เขายิ้มอีกครั้ง ยิ้มแบบที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาไม่ได้แค่พูดสุภาพไปวัน ๆ แล้วก่อนจะหันหลังเดินออกไป เขาหยุดชะงักเล็กน้อย หันกลับมาพูดเบา ๆ แต่ชัดเจน
“เดี๋ยวเจอกันใหม่นะครับ... หนู”
ฉันชะงัก หันขวับ คำว่า “หนู” มันหลุดออกมาจากปากเขาอย่างเนียน ๆ ไม่แรง ไม่หยอกเย้าเกินไป แต่กลับทำให้หัวใจฉันเต้นแรงแบบไม่มีเหตุผล เขาเดินจากไปแล้ว แผ่นหลังสูงโปร่งเดินออกจากคลินิกแบบสุภาพไม่รีบร้อน
ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นในใจคิด
บ้าเอ๊ย... ทำไมพูดเรียกหนูแบบนั้นแล้วฉันถึงรู้สึกเสียว ๆ ทั้งตัวเลยวะ ตอนแรกนึกว่าเจ้าชู้ แต่ยิ่งคุยยิ่งรู้สึกว่าเขาไม่ได้เล่น ๆ เหมือนคนที่สุขุมมาก แต่เลือกที่จะนุ่มลึกกับคนที่เขาสนใจ หรือฉันคิดไปเองอีกแล้ว? ชมพู่เดินมาข้าง ๆ
“พี่จุ๊บแจงคะ หน้าแดงเลยนะคะ”
“เปล่า! ร้อน” ฉันเถียงทันควัน
แต่ในใจรู้ดี
วันนี้ไม่ใช่แค่เช้าธรรมดา ๆ อีกต่อไปแล้วจริง ๆ
และผู้ชายคนนี้... อาจจะไม่ใช่แค่คนไข้ธรรมดาอีกต่อไป
- Writer
