“พอจะเป็นไปได้ไหมครับ ถ้าเราจะลองคบกันจริง ๆ”
คำพูดของพี่ศศินดังขึ้นเบา ๆ แต่ชัดเจนในห้องนอนที่ยังมืดครึ้มจากม่านกันแสง ฉันนอนนิ่ง มองเพดาน แล้วรู้สึกหัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา ฉันหันไปมองหน้าเขา แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านรอยแยกม่านมาส่องใบหน้าคม ๆ ของเขา หนวดเคราบาง ๆ รอยยิ้มมุมปากที่ยังค้างอยู่จากเมื่อคืน ฉันกลืนน้ำลาย แล้วตอบเบา ๆ
“...ก็ได้ค่ะ ”
เขายิ้มกว้างขึ้นทันที ดวงตาที่ดูสุขุมนิ่ง ๆ มาตลอดตอนนี้สว่างวาบขึ้นเล็กน้อย เขาก้มลงจูบหน้าผากฉันเบา ๆ แล้วกระซิบ “ขอบคุณค่ะ พี่สัญญาว่าจะดูแลหนูให้ดีที่สุด”
ฉันกอดเขาแน่น แล้วพูดกลบเกลื่อนความเขินที่พุ่งขึ้นมาจนหน้าแดง “แต่หนูยังมาดแมนแบบนี้อยู่ดีนะคะ พี่ต้องรับได้นะ อย่ามาเปลี่ยนหนูเป็นสาวเรียบร้อยเด็ดขาด”
เขาหัวเราะเบา ๆ เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นใกล้หู “พี่ชอบหนู แบบนี้นี่แหละครับ ไม่ต้องเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น พี่อยากได้หนูแบบนี้แหละ”
ฉันยิ้มจนแก
