ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกมึน ๆ ที่ยังค้างคาจากเมื่อคืน จำไม่ได้แล้วว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อวานหลังจากเลิกงานฉันก็บึ่งมาคอนโดพี่ศศินเลย เมื่อคืนฉันเกิดมีไข้นิดหน่อย พี่ศศินให้กินยาแล้วฉันก็เผลอหลับไปในอ้อมกอดพี่เขา
กลิ่นกาแฟลอยมาแตะจมูกตั้งแต่ยังไม่ลืมตา ฉันลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองไปรอบ ๆ ห้องนอนของพี่ศศิน แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านบาง ๆ ลงมากระทบพื้นไม้สีอ่อน ฉันยิ้มคนเดียว แล้วคิดในใจ “บ้าเอ๊ย จุ๊บแจง... มึงนอนค้างคอนโดผู้ชายคนนี้จริง ๆ แล้วเหรอเนี่ย”
พี่ศศินเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารเช้า แพนเค้กซ้อนกันสวย ๆ ราดน้ำผึ้งและผลไม้สด กาแฟสองแก้วยังควันลอยกรุ่น เขาใส่เสื้อเชิ้ตตัวหลวม ๆ กางเกงวอร์มสีเทา ดูสบาย ๆ แต่ยังคงมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ที่ฉันชอบ ฉันยิ้มกว้าง “พี่ตื่นเช้าจังเลยนะคะ”
เขาวางถาดลงข้างเตียง แล้วนั่งลงข้างฉัน ก้มจูบหน้าผากเบา ๆ “ตื่นแล้วเหรอครับ หายไข้แล้วยัง พี่อยากให้หนูได้ก
