Hopeful Hearts

FOUR

[Four]

Nakakatanga ang pag-ibig, ika nga nila. Tingin ko tunay nga ito. Love can really make the most intelligent person a fool.

Now, I wasn't sure about what's happening to me. Am I really falling in love so deeply or love was just fooling me around? Ano kasi, nalilito na ako. I told myself to keep hoping. Pero hindi ko alam masakit pala ang umaasa sa isang bagay na halos wala ka ng pag-asa.

Sa sobrang pag-asa ko na magugustuhan din ako ni Jared pagdating ng panahon ay nagiging tanga na ako. Maski simple actions niya, may meaning na sa akin, and I know it's wrong. For Jared I was just a mere friend to him. Kaya mali talaga na isipin ko noong nakaraan na baka nagseselos si Jared kay Rafael.

Jared is just protective over me, just like how my other male cousins and Kuya Miko protected me. Maybe he just want the best for me, and he thinks that Rafael isn't the one for me.

Heaving a sigh, I continued walking in our college hallway. Ala-sais na ng hapon ngayon at tapos na rin lahat ng klase ko kaya uuwi na ako.

One of my reasons kung bakit uwing-uwi ako ay si Jared. Madalas siya sa bahay nitong nakaraan and I can't just let the opportunity slip through us. Besides, we're best friends natural naman na magkikita talaga kami, lalo na't magkapitbahay lang naman kami.

"Marie!"

Agad nabuhay ang diwa ko dahil sa narinig kong pagtawag ni Jared sa akin. Lumapit siya sa akin, at gaya ng madalas niyang ginagawa ay niyakap niya ako at hinalikan ang noo ko.

While my heart is busy in its own rhythm, my brain is busy convincing myself that it's just a pure friendly gesture from Jared. I was busy convincing myself not to put meaning in his recent action.

"How's your day?" tanong niya.

"Ayos naman. Pero medyo abala na at stress. Alam mo na, parating na hell month kasi Finals na," sagot ko naman sa kanya.

Sumama pa ako sa kanya sa may kusina nang mailapag niya ang bag ko sa sofa. Dinner is ready na raw kasi.

I baked some brownies earlier and I wanted to surprise Jared with it, pero ako ata ang nasurpresa nang makita ko sa kusina na nilalantakan na nina Juros, kuya Miko at ng isang babaeng hindi ko kilala ang brownies na ginawa ko na para sana kay Jared.

Kinuyom ko ang mga palad ko. Gusto kong magalit, pero dahil pagkain naman iyon at napakinabangan naman nila ay pinakalma ko ang sarili ko. It's my fault, hindi ko rin kasi naihabilin kay Manang Rosa na h'wag galawin ang brownies ko. Akala siguro nila, ginawa ko lang iyon for snacks.

"You're here na pala. Kumain ka na. Tapos na kami," sabi ni Kuya Miko sa akin.

Lumapit ako sa lamesa at tumabi sa kanya. Sa kaliwa ko naman umupo si Jared na ngayon ay nilalagyan na ng pagkain ang platong hinanda sa akin. Nagulat ako kasi naglalagay rin siya ng pagkain niya.

"Kakain ka ulit?" tanong ko.

"He didn't eat, coz. Hinihintay ka," sabi naman ni Juros sa akin na halata pa sa tono na nanunukso naman. Hindi ko na lang siya pinansin at binalingan ng tingin ang babae na nakatingin na kay Jared ngayon.

Hindi ko gusto ang titig niya kay Jared, at lalong hindi ko nagustuhan ang pagngiti ni Jared sa kanya.

"Nga pala Elaine, si Marie kapatid ko. Marie, this is Elaine, bagong kapitbahay natin," pakilala ni Kuya Miko sa aming dalawa.

Nagawa ko na lamang na ngumiti sa bisita nang tipid.

I wasn't aware na kapag may bagong lipat pala ay dapat e-welcome rin sa bahay namin. Tsk.

"Si Jared ang una kong nakilala rito. Mag bestfriend daw kayo?" kausap sa akin nitong Elaine habang kumakain ako. Hindi pa kasi siya umaalis at kumakain pa rin ng brownies.

Tumango ako. "Oo. Family friends kasi ang both parents namin,"sabi ko.

Matapos kong sabihin iyon ay hindi na niya ako kinausap. She kept on talking with Jared even if he's eating, and Jared is also entertaining her. They laughed together in a certain topic. They shared glances and laughters, like they know each other for so long. And the sparks in their eyes... Ayaw ko ng ipaliwanag.

Jared is single, and so Elaine is. They are in the same age, so probably they are both interested with each other. Maganda at gwapo. They are perfect match.

Because of that, hindi ko na magawang ma-enjoy ang dinner ko kahit na kasama ko rito si Jared. 

I averted my gaze to Jared. Nilingon naman niya ako, pero saglit lang tapos binalik niya muli ang tingin niya kay Elaine.

Kahit best friend ka pala, basta may Elaine na nakaaligid nagmimistula kang hangin lang. Tsk.

Kinagat ko ang labi ko para pigilan ang pag-ukit ng sakit sa mukha ko. Nilunok ko na lang din ang bitterness na nadarama ko.

Jared must like Elaine para halos hindi niya ako pansinin ngayon. Well, sino ba naman kasi ako sa buhay niya.

"Akyat na ako," pa alam ko.

Napabaling naman si Jared sa akin, and he just nodded, before focusing to Elaine again.

Umirap talaga ako nang hindi na nakatingin sa akin si Jared and I raised my eye brow at Elaine, na siyang sumignal pa kay Jared tungkol sa ginawa ko.

Bago ko pa man masalubong ang tingin ni Jared ay umalis na ako sa kusina, at umakyat sa taas. Naabutan ko naman si Kuya roon na seryoso sa kausap niya sa phone, at nang mapansin ako ay binaba niya ang tawag.

"Can I have some moment with you?" tanong niya sa akin.

Pumayag naman ako, kaya heto sa terrace kami mag-uusap.

"Tumawag si Papa. He's asking me about your decision."

Nagbaba ako ng tingin. Our parents are already separated, sumakabilang bahay na si Papa at iniwan kami. Pero hindi naman kami nagtanim ng galit sa kanya ni Kuya.

"I'm not going to live with them," I said with finality.

Last year pa ako gustong ipatira ng tatay ko kasama siya sa ibang bansa, pero ayaw ko. Ayaw kong iwan si Mama at Kuya rito, at hindi rin ako pwedeng umalis dahil nandito na si Jared.

"Hindi ka naman niya pinapatira roon dahil gusto ka niyang ilayo sa amin. Gusto mong mag archaeology hindi ba? After taking AB History, that's your plan. He's willing to fund your education."

Natigilan ako sa sinabi niya. It's my dream. Sayang din.

"I'll think about it, Kuya. Isa pa, I do not have enough reason to leave this country."

"Chasing your dream is already a valid reason, Marie. May ibang rason ka ba kaya ayaw mong umalis?"

Kabado akong nag-iwas ng tingin kay Kuya.

"I can't leave you and Mama. Mamimis ko kayo," sabi ko na lang, which is true.

Ilang sandali ay naramdaman ko ang mainit na yakap ni kuya mula sa likuran ko.

"We want you to be successful, Marie. Ayaw kong matulad ka sa akin na hindi nakapagtapos. Chase your dream first, lil sis. Don't waste your time waiting and hoping for someone."

I stilled at his statement. Kumalabog nang husto ang puso ko. Ilang sandali, pinakawalan ako ni Kuya sa bisig niya kaya nagkataon na akong maharap siya.

Does he know about my feelings for Jared?

Nagtatanong ang mga mata ko kung paano niya nalaman o kung may nagsabi ba sa kanya, na para namang nabasa niya sa isipan ko kaya agad siyang nagsalita.

"No one told me. Kuya mo ako kaya nararamdaman ko na may gusto ka kay Jared. Hindi naman ako tutol sa nararamdaman mo para sa kanya, but I want you to realize that Jared only sees you as his friend, and more likely his little sister."

My heart clenched. I pursed my lips into a thin line. "I know," I stated, almost a whisper.

I don't know why he have to slap me with those words. Alam niyang wala akong pag-asa kay Jared, and he dared to tell me that Jared only sees me as his sister.

The pain is like a poison travelling my system. It's making me weak.

I know Kuya Miko only said those words to me para magising ako sa katotohanan. Pero ang sakit pa rin pala talaga.

Matapos naming mag-usap ni Kuya ay napagpasyahan kong pumunta na lang sa garden namin para makapagpahangin sana. Tingin ko umalis na si Jared.

Tsk. Hindi man lang nagpaalam.

But that's what I thought. Jared is still here, and he's here in our garden with Elaine.

Nakatalikod sila sa akin at may kalayuan pa kaya hindi nila ako mapapansin sa pinagtataguan kong makapal na halaman ng San Francisco.

I sneak some glances while hiding only to find out that Elaine slowly claiming Jared's lips. Agad akong nanghina at napahawak sa halaman.

Sana hindi na lang pala ako bumaba rito.

I saw Jared pulled himself away from Elaine and tried to look around. Siguro to check if there's no one watching them, because the next thing I witness was that him looking Elaine so intently.

I couldn't bear the pain and jealousy anymore kaya hindi na ako nag-atubili pang lumisan. But when I was about to go upstairs, I bumped to someone.

"Why the f**k are you crying, Marie?" A question from Juros that make me feel some horror.

Did I unconsciously shed a tear?

Umiling na lang ako. "Napuwing lang a-ako."

But he didn't buy my alibi.

"Did you cry because of Jared?" suspitya niya.

Umiling ako nang umiling. Hindi ko na napigilan ang mga luha ko at nagsiunahan na talaga sila sa pagbagsak.

I heard Juros' cursed. He tried to walk pass through me, but I stopped him. Takot ako na baka sugurin niyang bigla si Jared.

" He didn't do something. A-ayos lang ako, Juros-"

"Kung wala siyang ginawa at kung talagang ayos ka lang, you wouldn't cry like that. Asan ang lalaking iyon at ako na ang magsasabi sa kanya sa tunay mong nararamdaman para hindi ka na niya masaktan sa mga pinaggagawa niya-"

Juros' paused the moment I held his shoulders. My eyes are almost pleading him not to make some move.

"Please... Juros."

He cursed again. Bigo siyang tumango sa akin.

Ngumiti naman ako sa kanya, sabay punas sa pisngi ko. "Thank you," I said, smiling so sweetly at him.

It's so weird that even if I'm already breaking inside -even if my heart is already torn into pieces, it is still hope for Jared's romantic love.

I smiled bitterly to myself upon realizing something. Ang puso ko ay patuloy na umaasa, kasi nga siya mahal ko siya. Pero... Tama pa ba na ipagpatuloy ko ang katanganhan kong ito?

Inalala kong muli ang eksenang nasaksihan ko kanina. Muli akong nanghina. Napahawak ako sa dibdib ko.

Masakit siya.

To be continued...