แสงที่ส่องสว่างเข้ามาในห้องนอนของเธอ ทำให้รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเช้า มันมีความรู้สึกที่อบอุ่นแต่ไม่ถึงกับร้อน แสงที่ได้สาดส่องเข้ามาทำให้เธอที่ได้ พยายามตื่นลืมตาขึ้นได้อีกวัน เธอที่ตื่นขึ้นในชุดนอนสายเดี่ยวสีหวานเนื้อผ้าซาตินเบาบางพลันได้กลิ่นหอมมาเตะจมูก และเธอไม่รีรอที่จะออกไปเพราะเธอที่คิดว่าลูกน้องคนสนิทของเขาคงกลับมาแล้ว
แต่ทว่ากลับไม่ใช่คนที่เธอคิดแต่ทำไมแผ่นหลังแผ่นนี้ของชายตรงหน้าที่กำลังง่วนอยู่กับอาหารมื้อเช้าอยู่นั้นมันช่างคุ้นเคยเหลือเกินมันยิ่งตอกย้ำให้กลับไปคิดถึงอดีตสามีของเธอที่เสียไปเมื่อปีก่อน ทำไมถึงเหมือนขนาดนี้ ทำไม? ทำไมถึงมีรอยสักเหมือนกับของสามี เธอที่ได้แต่คิดและเก็บทุกอย่างไว้เหมือนเดิม และสะบัดทุกอย่างทิ้งไปและเดินไปหาชายตรงหน้า
“ทำอะไร?”
“อาหารเช้าคะ ไปนั่งที่โต๊ะก่อนนะ เดียวเสร็จแล้วพี่ไปเสิร์ฟให้นะคะ
“ค่ะ ว่าแต่วันนี้มีอะไรกิน?
“โจ๊กหมูใส่สาหร่าย และไข่
