Chapter 11
Swiftie Aqu
Peay Madrid
"Malungkot ako Creid, but my sadness is worth for his happiness... Then I'll deal with it forever."
Creid stopped walking, ganoon din ako pero nakita ko na lang ang sarili ko na nakayakap sa kanyang mainit na bisig.
Doon nawala yung manhid ko. Nagsimula ulit masaktan yung puso ko.
I easily break the barrier at nakita na lang ang sarili ko na umiiyak.
Nakakahiya man ay para akong bata na umiiyak, basa na tuloy ang dibdib niya ng luha ko.
"You are worth for your own happiness, Peay."
Para akong bangag na iniaalalayan ni Creid. Nakumbinsi niya ako na kumain muna ng miryenda. Mabuti at madaraanan lang namin ang paborito kong lugar kainan.
"Isa nga pong order ng Maja Blanca, Halo-Halo, Suman at saka itong Pepalto manang."
Bumalik ako sa upuan namin.
