แพรไม่คิดว่าการออกจากสวนจะเงียบขนาดนี้
ไม่มีเสียงดิน ไม่มีกลิ่นใบไม้ ไม่มีตารางงานที่ต้องตื่นตาม มีแค่เสียงรถ เสียงคน และชีวิตที่ไม่รู้จักเธอ เธอเช่าห้องเล็ก ๆ ใกล้ตลาด ไม่สวย ไม่ใหม่
แต่เป็นที่ที่ไม่มีใครตั้งชื่อให้
เช้าวันแรกแพรตื่นสายกว่าปกติลืมไปแล้วว่าต้องรดน้ำตอนไหนลืมไปแล้วว่าดอกไม้แปลงไหนแพ้ง่ายเธอหัวเราะออกมาเบา ๆกับตัวเองกูไม่ต้องดูแลอะไรแล้วนี่แพรเริ่มหางานไม่ใช่งานสวน
แต่เป็นงานร้านกาแฟเล็ก ๆเจ้าของร้านไม่ได้ถามประวัติมากไม่ได้สนใจว่าเธอเคยอยู่ที่ไหน
แค่ถามว่า
“ไหวไหม”
แพรตอบว่า
“ไหว”
และมันเป็นคำตอบที่จริงที่สุดตั้งแต่ออกจากสวนมา
ช่วงพักแพรนั่งมองต้นไม้กระถางหน้าร้านใบเขียวไม่สวยเท่าสวนอชิฟลอราแต่ก็ไม่ทำให้เธอรู้สึกว่ากำลังเป็นของใครเธอไม่ได้คิดถึงอชิอย่างที่คิดว่าจะคิดแต่เธอคิดถึงความเป็นตัวเองตอนที่ยังไม่ถูกตั้งคำถาม
อีกฝั่งหนึ่งของเมืองสวนอชิฟลอราเงียบกว่าที่เคย
