เช้าวันถัดมาสวนตื่นตามจังหวะเดิมแต่คนในสวนรู้สึกได้ว่าอะไรบางอย่างขาดหายไปอชิยังอยู่
ยังเดินตรวจงานยังสั่งงานตามปกติแต่ไม่พูด
ไม่อธิบายไม่มองตาแพรนานเกินจำเป็น
เหมือนทุกอย่างถูกจัดวาง
ให้ “ปลอดภัย”
สำหรับเขาแต่ไม่ใช่สำหรับเธอ
แพรทำงานเงียบ ๆไม่ถามไม่ทวงคำตอบ
เพราะคำถามถูกถามไปแล้วและคำตอบ
ก็ถูกเลือกแล้วการไม่พูดคือการพูดแบบหนึ่ง
ช่วงสายแม่มะลิแวะมาอีกครั้งไม่เดินดูสวน
แต่ยืนคุยกับอชิใต้ต้นไม้ใหญ่แพรเห็นภาพนั้นจากไกล ๆเห็นสีหน้าของอชิที่ตึงแต่ยอมแม่มะลิพูดอะไรบางอย่างอชิพยักหน้าเหมือนคนที่ยอมรับภาระมากกว่าความถูกต้องแพรไม่รู้คำพูดแต่รู้ผลลัพธ์
พักเที่ยงฟ้านั่งข้างแพรไม่พูดอะไรสักพัก
“เขายังไม่พูดใช่ไหม”
ฟ้าถาม
แพรส่ายหน้าไม่แปลกใจ
“งั้นแปลว่า”
ฟ้าพูดช้า ๆ
“เขาเลือกแล้ว”
แพรมองมือของตัวเองที่มีคราบดินติดอยู่
“เขาเลือกสวน”
เธอพูดเบา ๆไม่ใช่กล่าวโทษแค่ยอมรับ
บ่ายนั้นอชิเดิ
