บทที่10 : ระยะปลอดภัย

952 Words

เช้าวันถัดมา สวนยังคงตื่นเหมือนทุกวันแต่คนในสวนไม่เหมือนเดิมแพรเดินเข้าแปลงทำงานตามปกติมือทำได้แต่ใจยังค้างอยู่กับเย็นวานเธอไม่กล้าคิดว่ามันคืออะไร ไม่กล้าตั้งชื่อ เพราะกลัวว่าตั้งชื่อเมื่อไหร่มันจะกลายเป็นเรื่องที่ต้องรับผิดชอบ อชิมาในสวนช้ากว่าปกติ ไม่เดินเข้ามาใกล้ ไม่ทัก ไม่มองตรง เหมือนเขาตั้งใจทำให้ทุกอย่าง กลับไปเป็น “ระยะปลอดภัย” ช่วงสาย แพรต้องเอาอุปกรณ์ไปเก็บที่โรงเก็บ บังเอิญเจออชิอีกครั้ง คราวนี้ เขาเป็นฝ่ายหยุดก่อน “เมื่อวาน…” อชิพูด เสียงต่ำ ชัด ไม่อ้อม แพรเงยหน้ามอง หัวใจเธอเต้นแรงโดยไม่ตั้งใจ “ผมขอโทษ” เขาพูดต่อทันที ไม่รอให้เธอพูดอะไร “มันไม่ควรเกิด” คำพูดนั้น ตรงและชัดจนแพรนิ่งไป “คุณไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ” เธอพูดในที่สุดพยายามทำให้น้ำเสียงปกติ อชิส่ายหน้า ช้า ๆ “ผมผิด” อชิพูด “เพราะผมรู้มากกว่าคุณ” ประโยคนั้น ทำให้แพรชะงัก “รู้อะไรเหรอคะ” อชิหลบสายตา กำมือแน่นเหมือนต้องใช้แรงควบคุมตัวเอง “แค่รู้ว่าถ้าผมปล่อยให้มันไปต่อ” อชิพูดช้า ๆ “คุณจะเสียเปรียบ” แพรเม้มปาก เริ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่หนักกว่าความรู้สึก เมื่อวานอชิถอยหลังหนึ่งก้าวเว้นระยะชัดเจน “ตั้งแต่นี้ไป” อชิพูด “เราจะคุยกันแค่เรื่องงาน” “ไม่อยู่ลำพัง ไม่เข้าใกล้เกินจำเป็น” คำพูดเหมือนกฎแต่แววตาเขา ไม่ใช่คนที่กำลังสบายใจ แพรฝืนยิ้ม “คุณไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้” อชิสบตาเธอ ครั้งนี้ ตรงและจริงจัง “ผมต้องทำ” เพราะถ้าเขาไม่หยุด สิ่งที่เสียจะไม่ใช่แค่สวน แต่เป็นคนที่ไม่ควรถูกดึงเข้ามาตั้งแต่แรก ตลอดทั้งวัน อชิรักษาระยะห่างเคร่งครัดกว่าที่เคยเขาสั่งงานผ่านคนอื่นหลีกเลี่ยงการอยู่ลำพังไม่พูดเกินจำเป็นทุกการกระทำชัดเจนว่าเป็น “การถอย” แพรรับรู้ได้ และยอมรับมันแม้ในใจจะรู้สึกหน่วงอย่างประหลาดไม่ใช่เสียใจแต่เหมือนเพิ่งรู้ว่าเมื่อคืนมันมีความหมายมากกว่าที่เธอคิด เย็นนั้น ฟ้ากลับมาที่บ้านพัก เห็นแพรนั่งเงียบอยู่หน้าบ้าน “เป็นไง” ฟ้าถาม แพรมองสวน ตอบเบา ๆ “เขาหยุดแล้ว” ฟ้าขมวดคิ้ว “หยุดอะไร” แพรไม่ตอบทันทีก่อนจะพูดเพียงแค่ว่า “หยุดก่อนที่กูจะต้องเป็นอะไรที่กูยังไม่รู้เรื่อง” ฟ้านิ่ง ก่อนจะพยักหน้า “งั้นก็แปลว่าเขายังพอมีสติ” แพรยิ้มจาง ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก เพราะบางครั้งการหยุดก็ทำให้รู้ชัดว่าถ้าไม่หยุดมันจะไปไกลแค่ไหนและอชิก็รู้ดีว่าถ้าเขาไม่เลือกหยุดวันนี้ วันหนึ่งเขาอาจต้องหยุดด้วยการเสียแพรไปตลอดกาล เช้าวันนั้น ฟ้าเห็นความเปลี่ยนแปลงตั้งแต่ยังไม่ก้าวออกจากบ้านพัก อชิไม่เดินมาใกล้ ไม่ทัก ไม่ชะลอฝีเท้า ทุกอย่าง “สุภาพ ถูกต้อง และห่าง” ห่างเกินไปเมื่อเทียบกับเมื่อวาน ฟ้ามองแพร เห็นสีหน้าเพื่อนนิ่งเกินปกติ มือทำงานได้ แต่สายตาลอย “เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น” ฟ้าถามตรง ๆ ไม่อ้อม แพรชะงัก ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่มีอะไร” ฟ้าไม่เชื่อ เพราะคำว่า ไม่มีอะไร ไม่เคยอยู่บนหน้าแพรในสภาพนี้ ช่วงสาย ฟ้าแยกไปทำงานอีกฝั่ง แต่สายตายังจับจ้องพฤติกรรมของอชิ เขาออกคำสั่งผ่านคนอื่นหลีกเลี่ยงการอยู่ลำพังกับแพรเหมือนตั้งใจ “กันตัวเองออกมา” ไม่ใช่คนที่ไม่สนใจแต่เป็นคนที่ กำลังหนี ฟ้าเริ่มต่อภาพได้ พักเที่ยง ฟ้ากินข้าวกับแพรเงียบ ๆ ก่อนจะพูดขึ้น “มึงไม่ได้โดนอะไรใช่ไหม” แพรเงยหน้ามอง ส่ายหน้าเร็ว “ไม่เลย” “แล้วเขาล่ะ” ฟ้าถามต่อ “เขาทำอะไรเกินเส้นไหม” แพรลังเล แค่เสี้ยววินาที แต่ฟ้าจับได้ “แค่นิดเดียว” แพรตอบเสียงเบา “แล้วเขาก็หยุด” ฟ้าเอนหลัง ถอนหายใจแรง “งั้นกูเริ่มมั่นใจละ” “มั่นใจอะไร” แพรถาม ฟ้ามองหน้าเพื่อน พูดชัด “ว่ามีบางอย่างที่เขารู้แต่มึงไม่รู้” แพรนิ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้น เย็นวันนั้น ฟ้าเดินไปทางร้านของชำอีกครั้งเหมือนเรื่องบังเอิญแต่ตั้งใจ “ป้า” ฟ้าถาม “ถ้าสวนนี้ไม่ทำตามเอกสารเก่า ๆ มันจะเป็นยังไงเหรอ” ป้าคนขายชะงัก ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน “เด็กสมัยนี้ถามเก่งนะ” ฟ้ายิ้ม ไม่เร่ง ไม่กดดัน “ก็แค่อยากรู้” ป้าลดเสียง “ก็อาจไม่ได้เป็นของตระกูลเดิมไง” แค่นั้นฟ้าก็พอแล้ว คืนนั้น ฟ้ากลับมานั่งข้างแพร เงียบอยู่นาน ก่อนจะพูด “แพรถ้าวันหนึ่งมึงรู้ว่าการที่เขาเข้าใกล้มึง มันเกี่ยวกับเรื่องที่มึงไม่เคยเลือก” แพรหันมามอง ใจเต้นแรง “มึงจะโอเคไหม” แพรเม้มปาก คิด ก่อนจะตอบชัด “ไม่” คำตอบนั้น ไม่ลังเล ฟ้าพยักหน้า เหมือนยืนยันสิ่งที่คิด “งั้นจำไว้นะไม่ว่าความจริงมันคืออะไร มึงมีสิทธิ์เดินออกมาก่อนจะถูกตั้งชื่อเป็นอะไรของใคร” แพรพยักหน้า แรงกว่าที่คิด และในคืนนั้นเองฟ้ารู้แน่แล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในสวนนี้ไม่ใช่แค่เรื่องหัวใจแต่มันคือเงื่อนไขที่กำลังดันคนที่ไม่รู้เรื่องเข้าไปอยู่กลางวงโดยที่เจ้าตัวไม่เคยยินยอม

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more