แพรไม่ได้ตั้งใจจะรู้ความจริงในวันนั้นมันแค่เป็นวันที่ทุกอย่างไม่พยายามปิดบังเธออีกแล้ว
บ่ายนั้นแพรถูกเรียกให้ไปช่วยจัดเอกสารในห้องเก็บของหลังบ้านใหญ่งานเล็ก ๆที่ปกติไม่มีเหตุผลต้องเรียกเธอเธอไม่ถามแค่ทำตามในห้องนั้นกลิ่นกระดาษเก่าอับชื้นชั้นเอกสารเรียงแน่นเหมือนเรื่องราวที่ถูกเก็บไว้นานเกินไปแพรจัดแฟ้มตามป้ายจนมือหยุดอยู่ที่คำหนึ่ง
“พินัยกรรม”
หัวใจเธอเต้นแรงไม่ใช่เพราะไม่เคยได้ยินแต่เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มันอยู่ตรงหน้าไม่ใช่แค่คำลอย ๆแพรไม่ได้เปิดเธอรู้ดีว่าไม่ควรแต่แค่ป้ายแฟ้มก็พอจะทำให้หลายอย่างเริ่มต่อกันเองในหัว
เสียงคนคุยกันดังมาจากอีกห้องประตูแง้มไว้
ไม่ตั้งใจหรือไม่มีใครคิดว่าเธอจะอยู่ตรงนี้
“ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงแพร”
เสียงแม่มะลิ นิ่งแต่หนัก
“มันจะเลวร้ายกว่านี้”
แพรหยุดหายใจ
“ผมรู้”
เสียงอชิต่ำ ตึง
“ผมเลยยังไม่พูด”
“แต่เขาก็อยู่ในสวนนี้”
แม่มะลิพูดต่อ
“คนจะไม่หยุด
