บทที่5 : น้ำเช้า แดดบ่าย

899 Words

เช้าวันถัดมาแพรตื่นก่อนนาฬิกาปลุก ไม่ใช่เพราะฝันร้ายแต่เพราะความรู้สึกค้าง ๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างยังไม่ถูกจัดวางให้เข้าที่ คำว่า คนของสวน ยังแวบเข้ามาในหัว แต่แพรก็เลือกจะไม่หยิบมันขึ้นมาคิดจริงจัง เธอลุกจากเตียงล้างหน้า มัดผม ทำเหมือนทุกเช้า “มึงไม่เป็นไรนะ” ฟ้าถาม ระหว่างยัดขนมปังเข้าปาก แพรพยักหน้า “ก็แค่คนพูดไปเรื่อย” ฟ้ามองหน้าเธอ เหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เลือกเงียบ ในสวนบรรยากาศดูเหมือนเดิม ดอกไม้ ดิน เสียงกรรไกรตัดกิ่ง แต่แพรรู้สึกได้ว่า สายตาบางคู่มองเธอนานขึ้นไม่ถึงกับจ้อง แค่เหลียวมองเหมือนกำลังประเมิน “แปลงนี้วันนี้รดน้ำเบา ๆ นะ” คนงานอีกคนพูดกับเธอน้ำเสียงปกติ แต่แฝงความเกรงใจแปลก ๆ แพรยิ้ม “ได้ค่ะ” เธอไม่ถามว่าเกรงใจอะไร และไม่อยากรู้ด้วยซ้ำ ช่วงสาย อชิเดินมาดูงานตามปกติ “วันนี้เป็นยังไงบ้าง” อชิถามน้ำเสียงเหมือนทุกวัน “โอเคค่ะ” แพรตอบสั้น ๆ เขาพยักหน้ากำลังจะเดินไป แต่หยุดเหมือนนึกอะไรได้ “ถ้ามีใครพูดอะไร…” เขาเว้นจังหวะ “…ไม่ต้องเก็บมาคิด” แพรเงยหน้ามอง “เขาพูดอะไรหรอคะ” อชิชะงัก ก่อนจะส่ายหน้า “เปล่า” คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้แพรรู้สึกแย่แค่รู้สึกว่า มันไม่จำเป็นต้องขยายความ “ไม่เป็นไรค่ะ” แพรพูด “ฉันมาทำงาน ไม่ได้มาฟังคน” อชิมองเธอนานกว่าปกติก่อนจะพยักหน้า “ก็ดีแล้ว” พักเที่ยง แพรนั่งกินข้าวกับฟ้าใต้ต้นไม้เสียงคนคุยกันอยู่ไม่ไกล หัวเราะพูดถึงเรื่องทั่วไปมีบางคำหลุดมา แต่แพรเลือกจะไม่ตั้งใจฟัง “มึงแน่ใจนะว่าไม่เป็นไร” ฟ้าถามอีกครั้ง แพรหัวเราะ “กูเคยอยู่ในที่ที่อึดอัดกว่านี้เยอะ” เธอพูดจริงเพราะความอึดอัดครั้งนี้ ยังไม่เจ็บ ยังไม่บีบ และยังไม่เรียกร้องอะไรจากเธอ มันแค่…รำคาญนิดหน่อย บ่ายนั้น แพรทำงานต่อเหมือนทุกอย่างยังอยู่ในที่ของมัน เธอคิดกับตัวเองว่าคนก็ชอบพูด เดี๋ยวก็เบื่อ เดี๋ยวก็หยุดและถ้าสุดท้ายมันไม่โอเค เธอก็แค่เดินออกไปเหมือนที่เคยทำมาแล้ว แพรเชื่อแบบนั้นและมันทำให้เธอรู้สึกสบายใจพอ ที่จะไม่ใส่ใจไม่ตั้งคำถามและไม่ระวังตัวมากกว่านี้ บ่ายคล้อยแดดอ่อนลงลมเริ่มพัดแรงกว่าปกติ แพรยังอยู่ที่แปลงเดิมก้มดูใบดอกไม้ที่เริ่มมีรอยเหลืองบาง ๆเธอขมวดคิ้วลองนึกถึงสิ่งที่อชิเคยสอนไว “น้ำเช้า แดดบ่าย” เธอพึมพำกับตัวเองก่อนจะเอื้อมไปแตะใบ “อย่าเพิ่ง” เสียงอชิดังขึ้นจากด้านหลังใกล้กว่าทุกครั้ง แพรสะดุ้งเล็กน้อยหันไปมองเขายืนอยู่ข้างเธอ ใกล้พอจะเห็นเหงื่อที่ขมับใกล้พอจะเห็นรอยดินติดปลายเล็บเธอ “ถ้าใบเหลืองแบบนี้” อชิพูดต่อ “อย่าเพิ่งตัดตอนนี้ใบมันจะตาย” แพรถอนมือกลับ พยักหน้า “ค่ะ” อชิก้มดูต้นไม้แทนอธิบายต่อโดยไม่รู้ตัวว่า เขายืนอยู่นานกว่าที่จำเป็น ฟ้าที่อยู่แปลงข้าง ๆ มองภาพนั้นก่อนจะหรี่ตา เดินเข้ามา “อ้าว วันนี้ไม่สอนแบบห่าง ๆ แล้วเหรอ” ฟ้าพูดเสียงเรียบแต่แฝงแซว อชิชะงักเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองยืนใกล้เกินไป เขาถอยหลังหนึ่งก้าวทันที “แค่มาดู” น้ำเสียงกลับไปเรียบเหมือนเดิม แพรไม่ได้พูดอะไรแต่เธอรู้สึกถึงช่องว่างที่เพิ่งเกิดขึ้นทั้งที่เมื่อครู่มันยังไม่มี ช่วงเย็นแพรยกถังน้ำหนักเกินตัวพยายามฝืน อชิที่เดินผ่านมาหยุดทันที “เดี๋ยว” อชิพูดแล้วคว้าถังไปจากมือเธอ แพรชะงัก “ฉันยกได้นะคะ” อชิไม่เถียงแค่พูดสั้น ๆ “มันหนัก” เขายกไปวางแล้วส่งถังที่เบากว่ามาให้แทน แพรรับไว้เงยหน้ามอง “ขอบคุณค่ะ” อชิพยักหน้าเหมือนเรื่องเล็กแต่ในใจเขากลับรู้สึกแปลกเพราะปกติเขาไม่เคยทำแบบนี้กับใคร ฟ้านั่งกินน้ำอยู่ไม่ไกลมองเหตุการณ์ทั้งหมด ก่อนจะพูดเบา ๆ กับแพร “เขาเริ่มทำเกินหน้าที่แล้วนะ” แพรหัวเราะ “เขาแค่ช่วย” “อือ” ฟ้าพยักหน้า “นั่นแหละที่น่ากลัว” แพรไม่ตอบเพราะเธอเองก็ยังไม่อยากคิด ค่ำวันนั้นแพรเดินกลับบ้านพักฟ้าเดินนำไปก่อน อชิเดินตามหลัง เว้นระยะเหมือนทุกครั้ง แต่ก่อนจะถึงทางแยกเขาพูดขึ้น “พรุ่งนี้แดดแรงใส่แขนยาวหน่อย” แพรหันกลับมา “คุณก็ใส่ทุกวันไม่ใช่เหรอคะ” อชิชะงักเหมือนถูกจับได้ว่าเขาไม่ได้พูดกับตัวเอง “…อืม” แค่นั้นเขาก็หยุดไม่เดินต่อแพรมองแผ่นหลังเขา รู้สึกประหลาดมันไม่ใช่ความอบอุ่นไม่ใช่ความหวานและไม่ใช่สัญญาณอะไรชัดเจนแต่มันคือความรู้สึกว่าใครบางคนเริ่มมองเธอเกินกว่าหน้าที่ทั้งที่ยังไม่ยอมรับกับตัวเองและอชิเองก็รู้ดีว่าถ้าเขาไม่หยุดตอนนี้คำว่า อาทิตย์เดียว อาจไม่เหลือความหมายอีกต่อไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more