แพรใช้เวลาทั้งคืนคิดไม่ร้องไห้ไม่โทษใคร
แค่นั่งอยู่กับความจริงจนมันนิ่งพอจะตัดสินใจ
เช้าวันนั้นเธอเก็บของใส่กระเป๋าไม่มาก
แค่เท่าที่เอามาตอนแรกฟ้ามองไม่ถามว่า แน่ใจไหม เพราะรู้ว่าถ้าแพรตัดสินใจแล้วคำถามนั้นไม่มีความหมาย
“กูไปส่ง”
ฟ้าพูด
แพรส่ายหน้ายิ้มบาง ๆ
“ไม่ต้องกูอยากเดินออกไปเอง”
แพรเดินผ่านสวนช้า ๆเหมือนเดินดูเป็นครั้งสุดท้ายดอกไม้ยังบานเหมือนวันแรกที่เธอมา
เหมือนสวนไม่รู้หรือไม่สนใจมันกำลังเสียใครไปคนงานบางคนมองบางคนหลบตาไม่มีใครพูดอะไร
แพรไม่ได้โกรธเพราะเธอรู้ว่าคนพวกนี้
ก็แค่เล่นบทที่สังคมตั้งให้อชิยืนอยู่หน้าบ้านใหญ่เหมือนรู้ว่าเธอจะมาเหมือนรู้ว่าถ้าไม่ยืนตรงนี้เขาจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว
แพรหยุดยืนห่างพอสมควรไม่ใกล้ไม่ไกล
“ฉันมาลา”
เธอพูดเสียงเรียบ
อชิกลืนน้ำลาย
“ผมขอโทษ”
แพรพยักหน้ารับคำขอโทษนั้นแต่ไม่รับอะไรต่อ
“ฉันไม่ได้ไปเพราะโกรธ”
เธอพูด
“ฉันไปเพราะถ้าฉันอยู่
