บทที่1 : ไปไหน

1303 Words

แพรนั่งมองกล่องกระดาษใบสุดท้ายอยู่กลางห้องเช่า ห้องที่ครั้งหนึ่งเคยคิดว่าเป็น “จุดเริ่มต้นของชีวิตผู้ใหญ่”ตอนนี้มันเหลือแค่ผนังโล่งพื้นเย็นกับความเงียบที่ดังชิบหาย โทรศัพท์ในมือสั่นอีกครั้งชื่อเดิมข้อความเดิมคำอธิบายเดิม ๆ ที่เธออ่านจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว แพรกดปิดหน้าจอ ไม่อ่าน ไม่ด่า ไม่ร้องไห้ แพร (แพรไหม วัฒนากุล) อายุ 26 สาวเมืองที่ชีวิตพังแล้วหนีมาเริ่มต้นใหม่ เพราะมันพังไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วแค่วันนี้เธอยอมรับมันอย่างเป็นทางการเสียงกุญแจไขประตูดังขึ้นฟ้าโผล่หัวเข้ามา มองสภาพห้องแล้วถอนหายใจยาว “มึงเก็บเสร็จยัง” ฟ้า (ฟ้าลดา ศิริกาญจน์) อายุ 26 เพื่อนสนิทของแพร แพรพยักหน้าเบา ๆ ไม่ยิ้ม ไม่ฝืน ฟ้าเดินเข้ามา เตะกล่องกระดาษเบา ๆ “งั้นก็ไปกัน” “ไปไหน” แพรถาม ฟ้ายักไหล่ “ไม่รู้ แต่ไม่ใช่ที่นี่” คำตอบเหมือนไม่มีที่ไปแต่กลับเป็นคำตอบเดียวที่แพรอยากได้ยินรถของฟ้าวิ่งออกจากเมืองในช่วงบ่ายแก่ ๆตึกสูงค่อย ๆ หายไปเสียงแตรเสียงคนเสียงชีวิตที่แพรไม่อยากอยู่ด้วยอีกแล้วเธอเอนหัวพิงกระจกมองท้องฟ้าที่โล่งขึ้นเรื่อย ๆ “มึงแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจ” ฟ้าถาม ขณะจับพวงมาลัย แพรหัวเราะในลำคอ “กูเสียใจจนไม่รู้จะเสียใจยังไงแล้ว” ฟ้าไม่พูดต่อแค่เร่งเครื่องพวกเธอเลี้ยวเข้าถนนเล็ก ๆ ตอนแดดเริ่มอ่อนสองข้างทางเป็นต้นไม้เป็นไร่เป็นพื้นที่ที่ไม่มีกูเกิลแมป บอกชัด ๆ ว่าคืออะไรจนกระทั่งป้ายไม้เก่า ๆ โผล่ขึ้นมา (สวนดอกไม้อชิฟลอรา) ตัวอักษรสีขาวเรียบไม่พยายามขายอะไรเลย “สวนดอกไม้เหรอ” แพรหรี่ตา ฟ้าไม่ตอบเธอมองเข้าไปด้านในเห็นแปลงดอกไม้เรียงยาวเรือนกระจกและผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางสวนเสื้อแขนยาวสีเข้มกางเกงเก่ามือเปื้อนดินเขาเงยหน้าขึ้นมาพอดีสายตานิ่งไม่ยิ้มไม่แปลกใจที่เห็นรถแปลกหน้าแค่มองเหมือนกำลังประเมินว่า “หลงทางมารึป่าว” แพรรู้สึกอะไรบางอย่างในอกไม่ใช่ความตื่นเต้นไม่ใช่ความหวังแต่มันคือความรู้สึกประหลาด ๆ แบบเดียวกับตอนที่เรายืนอยู่หน้าประตูที่ไม่รู้ว่าข้างในจะดีหรือพังแต่ก็รู้ว่าอย่างน้อยมันไม่ใช่ที่เดิมฟ้าดับเครื่องหันมามองแพร “ลงไหม” แพรพยักหน้า เปิดประตูรถก้าวลงไปบนดินที่ไม่คุ้นเคย ดินใต้ฝ่าเท้าแพรไม่ได้นุ่มอย่างที่คิดมันแน่นเย็น และมีกลิ่นชื้นของน้ำกับใบไม้ผสมกันอยู่ เป็นกลิ่นที่ไม่คุ้นแต่ไม่ได้น่ารังเกียจแพรเผลอมองรองเท้าตัวเองคราบฝุ่นเมืองติดอยู่ตรงขอบมันดูแปลกแยกกับพื้นดินตรงหน้าเหมือนเธอที่ยืนอยู่ตรงนี้ “มองอะไร” ฟ้าถาม ขณะปิดประตูรถเสียงดังปึง แพรส่ายหน้า “เปล่า แค่รู้สึกว่าที่นี่มันเงียบดี” ฟ้าหัวเราะหึ “มึงเรียกเงียบเหรอ กูเรียกหลอน” เสียงฝีเท้าเบาๆดังขึ้นจากในสวนผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ทุกก้าวมั่นคง เหมือนพื้นดินนี่เป็นของเขาพอเขาหยุดยืนตรงหน้าแพรถึงได้เห็นชัด ๆ หน้าไม่หล่อแบบดาราแต่เป็นหน้าของคนที่ไม่ต้องพยายามให้ใครชอบ ผิวคล้ำแดด มือเปื้อนดิน ดวงตานิ่งจนอ่านไม่ออก “มาหาใคร” เขาถาม เสียงเรียบ ไม่มีหางเสียง ฟ้าเป็นฝ่ายตอบ “หลงทางค่ะ” ผู้ชายคนนั้นเลิกคิ้วนิดเดียวเหมือนไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็ไม่ซักถามต่อสายตาเขาเลื่อนไปที่แพรหยุดอยู่แค่ครู่เดียวแต่แพรรู้สึกเหมือนโดนสแกนทั้งตัว “สวนไม่เปิดให้เข้าชม” เขาพูด แพรสูดหายใจลึก “เราไม่ได้จะมาดูสวนค่ะ แค่หาที่พักและงานชั่วคราว” คำว่า งาน ทำให้เขานิ่งไปนิดหนึ่งไม่มาก แต่พอให้คนที่สังเกตเก่งอย่างฟ้าเห็น “คุณรับคนงานไหม” แพรถามต่อ น้ำเสียงนิ่งกว่าที่ตัวเองคิด ผู้ชายคนนั้นมองแปลงดอกไม้ด้านหลังเหมือนชั่งใจก่อนจะหันกลับมา “ปกติไม่รับ” ฟ้าเบะปากทันที แต่แพรยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ถอย “งั้นขอถามได้ไหมคะ” แพรพูด “ถ้าไม่ปกติล่ะ” เขามองเธออีกครั้งนานกว่าเดิม ลมพัดผ่านกลีบดอกไม้บางอย่างร่วงลงบนพื้น กลิ้งไปหยุดตรงปลายรองเท้าของแพร ผู้ชายคนนั้นถอนหายใจเบา ๆ แทบไม่ได้ยิน “อยู่ได้ไม่เกินอาทิตย์หรอก” “ที่นี่มีกฎ” “ทำตามได้ ก็อยู่ ทำไม่ได้ ก็ไป” ฟ้าหันไปมองแพรตาโต “เฮ้ย” แพรยิ้มบาง ๆเป็นรอยยิ้มแรกตั้งแต่ออกจากเมือง “ได้ค่ะ” ผู้ชายคนนั้นพยักหน้า อชิ (อชิรวิชญ์ เรืองฤทธิ์) อายุ 34 เจ้าของสวนดอกไม้ อชิฟลอรา อชิหันหลังกลับเดินนำเข้าไปในสวนไม่หันมาดูว่าเธอจะตามมาไหม แพรมองแผ่นหลังนั้นแล้วก้าวตามไป ทางเดินในสวนไม่ได้ปูอิฐไม่มีเส้นบอกทางชัดเจน มีแค่ดินแน่น ๆ กับร่องรอยรองเท้าคนที่เดินซ้ำอยู่ทุกวันอชิเดินนำหน้า ไม่หันกลับ ไม่เร่ง เหมือนมั่นใจว่า ถ้าเธอจะตาม เธอก็ต้องตามให้ทันเอง ฟ้าเดินประกบแพร กระซิบเบา ๆ “กูว่าเขาแปลก” แพรยักไหล่ “มึงเคยเห็นใครแล้วบอกว่าไม่แปลกบ้างล่ะ” เรือนกระจกหลังใหญ่ตั้งอยู่กลางสวนแสงแดดสะท้อนกระจกเป็นประกายข้างในเห็นแปลงดอกไม้เรียงเป็นระเบียบมากเกินกว่าที่คนไม่จริงจังจะดูแลได้อชิหยุดเดินหันมาเผชิญหน้าพวกเธออีกครั้งตั้งแต่เข้ามา “ก่อนจะเริ่มงาน” อชิพูด “ผมมีกฎจะบอก” ฟ้าทำหน้าแบบ เออ มาแล้ว แพรยืนนิ่ง ตั้งใจฟัง “หนึ่ง” “ไม่แตะดอกไม้โดยไม่ขอ” “สอง” “โซนหลังเรือนกระจก ห้ามเข้า” สายตาของอชินิ่งขึ้นตอนพูดข้อนี้เหมือนมันไม่ใช่กฎธรรมดาแต่เป็นเส้นที่ไม่อยากให้ใครข้าม “สาม” “ไม่ถามเรื่องสวนมากเกินจำเป็น” ฟ้าหลุดหัวเราะ “อันนี้กว้างไปไหมคะ” อชิมองเธอแค่แวบเดียวแต่ฟ้าหุบปากทันที “ถ้ารับไม่ได้ ไม่ต้องอยู่” เขาพูดเรียบ ๆเหมือนไม่ได้ขู่แค่บอกความจริง แพรเป็นคนพูด “แล้ววพวกเราต้องทำงานอะไรบ้างคะ” อชิเหลือบมองเธอเหมือนประเมินอีกครั้ง “ดูแลแปลงหน้า” “เก็บดอกไม้ที่สั่งขาย” “ช่วยงานทั่วไป” “ไม่มีที่พัก” อชิพูดเสริม “แต่ถ้าจะอยู่มีบ้านหลังเล็กท้ายสวน” ฟ้าหันมามองแพรสายตาแบบ เอาไง แพรมองสวนตรงหน้า มองดอกไม้มองเรือนกระจก แล้วมองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นเธอไม่รู้ว่าที่นี่จะพาเธอไปทางไหนแต่เธอรู้แน่ ๆ อย่างหนึ่ง ที่นี่ไม่ถามถึงอดีตไม่รู้จักชื่อเธอในแบบที่เมืองนั้นเคยเรียก และไม่สนว่าเธอพังมาแค่ไหน “เราจะอยู่ค่ะ” แพรพูด อชิพยักหน้าเหมือนคาดคำตอบนี้ไว้แล้ว “อาทิตย์เดียว” เขาย้ำ “ถ้าไม่ไหว ก็ไป” เขาหันหลังกลับอีกครั้งเดินต่อไปเหมือนไม่มีอะไรต้องตกลงมากกว่านี้ แพรมองตามหัวใจไม่ได้เต้นแรงแต่รู้สึกหนักแน่นอย่างประหลาด ไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่ที่สวยงามแต่มันคือที่ ที่เธอ ยังไม่ถูกไล่กลับไปเป็นใครของใคร

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more