บทที่3 : ใครว่ะ

1466 Words

เช้าวันนี้ อชิไม่ได้พาแพรไปที่แปลงเดิม เขาเดินนำไปอีกฝั่งของสวนแปลงดอกไม้เรียงเป็นแนวยาวมีป้ายไม้เล็ก ๆ ปักชื่อพันธุ์ไว้ทุกแปลง “วันนี้ไม่ต้องตัด” อชิพูด “แค่เรียนรู้” แพรพยักหน้า ในมือยังถือสมุดเล่มเล็กที่ฟ้าหยิบยื่นให้ตั้งแต่เช้า “เผื่อมึง จะได้จด” ฟ้าบอกแบบนั้น อชิหยุดที่แปลงแรก ชี้ไปที่ดินรอบโคนต้น “ดินแปลงนี้ต้องร่วนถ้าแข็ง แปลว่ารดน้ำผิดเวลา” แพรก้มลงใช้นิ้วแตะดิน มันเย็น ชื้น แต่ไม่แฉะ “ถ้าแฉะล่ะคะ” เธอถาม “รากจะเน่า” อชิตอบทันที เหมือนคำตอบนี้ฝังอยู่ในหัวมานาน เขาเดินต่อชี้ดอกไม้คนละชนิดอธิบายทีละอย่าง •ดอกไหนต้องโดดแดดตอนเช้า •ดอกไหนไม่ชอบลม •ดอกไหนห้ามตัดตอนบานไม่สุด แพรจดทุกอย่างไม่ใช่เพราะกลัวจำไม่ได้ แต่เพราะอยากจำ ฟ้ายืนฟังอยู่ข้างหลัง ถอนหายใจเบา ๆ “แม่งจริงจังกว่าที่กูคิดแฮะ” ช่วงสายแพรได้ลองทำเองอชิยืนดู ไม่จับมือทำแต่ค่อยบอกแทน “อย่ากดดินแรง” อชิบอก “มันไม่ใช่อิฐ” แพรหัวเราะเบา ๆ ผ่อนแรงมือลงเธอเริ่มเข้าใจว่า สวนนี้ไม่ใช่ที่สำหรับคนรีบและไม่ใช่ที่สำหรับคนที่อยากเห็นผลเร็วทุกอย่างต้องรอ ต้องดู ต้องฟัง แม้กระทั่งดิน พักเที่ยง แพรนั่งกินข้าวใต้ต้นไม้ เหงื่อเปียกเสื้อ มือเลอะดิน แต่ในหัวกลับโล่งอย่างประหลาด “มึงโอเคไหม” ฟ้าถาม “งานมันหนักนะ” แพรมองมือของตัวเอง “หนักแต่จริง” ฟ้าขมวดคิ้ว “จริงยังไง” แพรคิดนิดหนึ่ง “มันไม่หลอกว่ากูเก่งแต่กูก็ไม่รู้สึกว่าไร้ค่า” ฟ้าเงียบไป ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ บ่ายนั้น อชิเดินมาหยุดข้างแปลงที่แพรดูแล เขาก้มดูดิน ดูต้น ดูดอก “พรุ่งนี้” อชิพูด “ผมจะให้คุณดูแลแปลงนี้เอง” แพรเงยหน้าขึ้น “จริงหรอคะ” อชิพยักหน้า “คุณเริ่มเข้าใจดอกไม้แต่ละต้นแล้ว” ไม่ใช่คำชมหวือหวาแต่แพรรู้สึกว่ามันมีน้ำหนัก เพราะมันไม่ได้ให้เพราะสงสารแต่ให้เพราะเธอทำได้แพรมองแปลงดอกไม้ตรงหน้าอีกครั้ง เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าสวนนี้ไม่ได้แค่ให้ที่ยืน แต่มันเริ่มยอมให้เธอลงมือจริง ๆ เช้าวันนี้ อชิไม่ได้ยืนอยู่ข้างแพรเหมือนเมื่อวาน เขายืนห่างออกไปพิงรั้วไม้เตี้ย ๆ แขนกอดอก สายตามองภาพรวมของสวนมากกว่ามองเธอ “วันนี้คุณดูแลแปลงเดิม” อชิบอก “ผมจะดูจากตรงนี้” แพรพยักหน้าไม่ได้ถามว่าทำไม ไม่ได้ถามว่าเธอทำผิดตรงไหนหรือเปล่า เธอเริ่มทำงานตามที่เรียนมา เช็กดินก่อน ดูใบ ดูดอก ค่อยตัดในจังหวะที่มั่นใจ อชิไม่พูด ไม่เดินเข้ามา ไม่แก้มือ จนกระทั่งแพรหยุดชะงักตรงต้นหนึ่ง ดอกมันบานแล้ว แต่ยังไม่เต็ม เธอลังเล “ยังไม่ต้องตัด” เสียงอชิดังมาจากที่ไกล ๆ แพรเงยหน้ามองเขาไม่ได้เดินเข้ามาแค่พูด “มันจะบานเต็มตอนบ่าย” “ถ้าตัดตอนนี้ ดอกจะอยู่ได้ไม่นาน” แพรพยักหน้าถอนกรรไกรออกแล้วเดินต่อ ฟ้าที่ยืนรดน้ำอยู่อีกฝั่งหันมามองทำหน้าหมั่นไส้ “โคตรห่าง” แพรยิ้มบาง ๆ “แต่ชัดดี” สายหน่อยแดดเริ่มแรงเหงื่อไหลตามขมับ แพรยกมือเช็ดเผลอเหยียบดินตรงขอบแปลงแรงไปนิด ดินยุบ เธอชะงักก้มดูยังไม่ทันได้ขยับ เสียงอชิก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ไม่เป็นไร” “ดินตรงนั้นยังรับน้ำหนักได้” แพรเงยหน้าเขายังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ตำหนิ ไม่เข้ามาแก้เหมือนเชื่อว่าเธอจะจัดการเองได้ แพรค่อย ๆ ปรับดินแก้ตามที่เรียนมาครั้งนี้ อชิไม่พูดอะไรเลย พักเที่ยง ฟ้านั่งกินข้าวใต้ต้นไม้หันมาถามตรง ๆ “เขาไม่เข้ามายุ่งเลย มึงไม่อึดอัดเหรอ” แพรส่ายหน้า “ก็ไม่นะ” “มันไม่เหมือนโดนปล่อยปะละเลย” เธอพูดต่อ “มันเหมือนเขาเชื่อว่าถ้ากูพลาด กูก็เรียนรู้ได้เอง” ฟ้าหรี่ตา “หรือเขาไม่อยากใกล้” แพรไม่ตอบ เพราะลึก ๆ เธอก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ตกเย็น อชิเดินมาหยุดใกล้ ๆ แปลงแต่ยังไม่เข้าใกล้แพร “ถ้าพรุ่งนี้ผมไม่อยู่ครึ่งวันคุณดูแลแปลงนี้ได้ไหม” แพรชะงัก เงยหน้ามองเขา “ได้ค่ะ” เธอตอบทันที ทั้งที่รู้ว่ามันคือความรับผิดชอบจริง ๆ อชิพยักหน้า เหมือนคำตอบนั้นเพียงพอแล้ว เขาหันหลังกลับเดินออกไป ทิ้งให้แพรยืนอยู่กับแปลงดอกไม้ที่วันนี้ไม่ใช่แค่พื้นที่ทำงานแต่เป็นพื้นที่ที่เธอเริ่มได้รับความไว้วางใจ เช้าวันถัดมา รถกระบะสีเข้มเลี้ยวเข้ามาในสวนตอนสาย เสียงเครื่องดังแทรกความเงียบแบบที่คนในสวนแทบไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าไม่ใช่คนงาน แพรเงยหน้าจากแปลงดอกไม้ฟ้าที่กำลังลากสายยางรดน้ำหยุดมือทันที “ใครวะ” ฟ้าหรี่ตา “ไม่เห็นจะเคยเห็น” ประตูรถเปิดออกผู้ชายคนหนึ่งก้าวลงมา เสื้อเชิ้ตแขนยาวพับขึ้นถึงศอกกางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบที่ดูไม่เหมาะกับดินสวนเท่าไหร่ เขามองไปรอบ ๆเหมือนกำลังประเมิน ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “โหเปลี่ยนบรรยากาศดีนะ” เสียงนั้นดังพอให้อชิที่อยู่ฝั่งโน้นของสวนเงยหน้าขึ้นสีหน้าเขาเปลี่ยนไปนิดเดียว “มาได้ไง” อชิถาม ไม่ได้ทักเหมือนรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะไม่สนคำต้อนรับ “ก็ขับรถมา” ผู้ชายคนนั้นตอบยิ้ม ๆ เดินเข้ามาใกล้ๆ “กูผ่านมาพอดี เลยแวะ” ฟ้าหัวเราะหึ “ผ่านสวนคนอื่นนี่ต้องขออนุญาตไหมคะ” เขาหันไปมองฟ้าสายตาวูบหนึ่งแล้วเลิกคิ้ว “อ้าว มีคนงานใหม่ด้วยเหรอ” “เรารวิ” รวิ (รวิณ วรากร) อายุ 34 เพื่อนสนิทของอชิ รวิยื่นมือมา ฟ้ามองมือเขาแล้วมองหน้า ไม่จับมือ “ฟ้า” เธอตอบสั้น ๆ “ไม่ชอบจับมือคนแปลกหน้า” รวิหัวเราะ ไม่ถือ แต่ยิ่งดูสนุก “โห ดุว่ะ” แพรกลั้นยิ้มรู้สึกได้ทันทีว่าสองคนนี้จะไม่ถูกกันแน่รวิเดินดูสวนเหมือนบ้านตัวเอง ชี้นั่น ชี้นี่ ถามบ้าง ไม่ถามบ้าง “แปลงนี้ยังเหมือนเดิมเลยนะ” “ดอกนี้ยังไม่ขายใช่ไหม” ฟ้าหันไปมองแพรกระซิบ “เขารู้เยอะผิดปกติ” แพรพยักหน้าเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าผู้ชายคนนี้ ไม่ใช่แขก “มึงให้เขาดูแลแปลงนี้เหรอ” รวิถามอชิเหลือบมองแพร “ใจถึงนะ” อชิไม่ตอบแค่พูดเรียบ ๆ “เขาทำงานเป็น” รวิหันมามองแพรยิ้มบาง “งั้นก็ดี” ฟ้าขัดทันที “ดีอะไร” รวิหัวเราะ “ดีที่สวนนี้ยังมีคนไม่กลัวเจ้าของ” คำพูดนั้นทำให้อากาศตึงขึ้นทันที อชิมองรวิ “อย่าพูดมาก” “เอ้า” รวิยักไหล่ “กูก็พูดความจริง” พักเที่ยง รวิยังไม่ไปเขานั่งกินข้าวใต้ต้นไม้เหมือนตั้งใจจะอยู่ต่อฟ้านั่งฝั่งตรงข้ามแขนกอดอกหน้าไม่เป็นมิตร “มึงเป็นอะไรกับอชิ” ฟ้าถามตรง ๆ รวิยิ้ม “เพื่อน” “เพื่อนแบบไหน” “เพื่อนที่พูดอะไรได้” เขาตอบ สายตาเหลือบไปทางอชิ “มากกว่าคนอื่นนิดหน่อย” ฟ้าหัวเราะแห้ง “ฟังดูน่ารำคาญดีนะ” “เออ กูก็ว่า” รวิไม่เถียง “แล้วมึงล่ะ เป็นอะไรกับเขา” ฟ้าชะงัก ก่อนตอบ “ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น” รวิเลิกคิ้ว มองแพรแล้วหันกลับมาหาฟ้า “งั้นก็ดีเพราะสวนนี้มันไม่ชอบความสัมพันธ์ที่ไม่ชัด” ประโยคนั้นทำให้แพรวางช้อนลงช้า ๆหัวใจสะดุดเล็กน้อยแม้จะยังไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด อชิลุกขึ้น “พอ” รวิยกมือยอมแพ้ “โอเค ๆ” แต่ก่อนจะเดินกลับไปที่รถ เขาหันมาพูดทิ้งท้ายกับแพร “อยู่ที่นี่ ระวังจะได้อยู่ยาวกว่าที่คิดนะ” แพรไม่ตอบแค่ยิ้มสุภาพแต่ในใจเธอรู้สึกว่า ผู้ชายคนนี้รู้บางอย่างที่เธอยังไม่รู้ และฟ้าก็รู้สึกเหมือนกันเพราะทันทีที่รถรวิขับออกไป ฟ้าหันมาพูดเสียงต่ำ “กูไม่ชอบคนนี้” แพรมองตามรถที่หายไปแล้วพูดเบา ๆ “กูว่าเขาจะไม่ไปง่าย ๆ แน่อาจจะกลับมาอีก”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more