บทที่4 : คนของสวน

1033 Words

แม่มะลิมาในเช้าวันถัดมาโดยไม่บอกล่วงหน้า รถคันเก่าจอดหน้าบ้านใหญ่อชิที่กำลังจะเดินไปดูแปลงหลังสวนหยุดเท้าทันที “แม่มาได้ยังไง” อชิถามคนเป็นแม่ แม่มะลิลงจากรถผู้หญิงวัยหกสิบกว่าผมรวบเรียบเสื้อผ้าสีอ่อนหน้าตาใจดีในแบบที่คนไม่กล้าถามอะไรตรง ๆ แม่มะลิ(มะลิวัลย์ เรืองฤทธิ์) อายุ 60กว่า แม่ของอชิ / อดีตเจ้าของสวน “แม่ก็แค่มาดูสวนไม่ได้หรอ” อชิไม่ตอบ แค่พยักหน้าแล้วเดินนำคนเป็นแม่ไป แพรกำลังถอนหญ้าอยู่แปลงหน้าได้ยินเสียงฝีเท้าเงยหน้าขึ้นมาเจอผู้หญิงแปลกหน้าที่มองเธออยู่นานกว่าปกติ “สวัสดีจ้ะ” แม่มะลิยิ้ม ยิ้มแบบสุภาพแต่สายตากลับนิ่ง “สวัสดีค่ะ” แพรลุกขึ้นยกมือไหว้ “ทำงานอยู่หรอ” “ค่ะ” แม่มะลิมองมือแพรที่เลอะดิน มองรองเท้า มองแปลงดอกไม้ที่ถูกดูแลเรียบร้อย “อยู่มานานหรือยัง” แม่มะลิถาม แพรชะงักนิดหนึ่ง “ยังไม่นานค่ะ” แม่มะลิพยักหน้า เหมือนคำตอบนั้นอยู่ในกรอบที่เธอคาดไว้แล้ว ฟ้าเดินเข้ามาสมทบมองสถานการณ์ แล้วถอยไปยืนเงียบ ๆ ไม่แทรกแต่ไม่ละสายตา “แม่” อชิพูดขึ้นน้ำเสียงเตือน “เขาเป็นคนงาน” แม่มะลิยิ้ม “แม่ก็ถามแค่นั้นเอง” เธอหันกลับมามองแพร “ชื่ออะไรจ๊ะ” “แพรไหมค่ะหรือเรียกว่าแพรก็ได้ค่ะ” “อยู่กับใครล่ะ” คำถามเหมือนธรรมดา แต่แพรรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดา “มากับเพื่อนค่ะ” แพรตอบตามจริง แม่มะลิยิ้มอีกครั้งคราวนี้แววตาเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักอะไรบางอย่างแม่มะลิเดินดูสวนต่อ ไม่ถามเรื่องงาน ไม่ถามเรื่องอดีต ไม่ถามเรื่องอนาคตแต่ทุกครั้งที่เดินผ่านแพร สายตานั้นจะหยุดเหมือนกำลัง “จำ” พักเที่ยง แม่มะลินั่งกินข้าวกับอชิใต้ต้นไม้ใหญ่ แพรกับฟ้านั่งห่างออกมา ฟ้ากระซิบ “แม่เขาหรอ” แพรพยักหน้า “น่าจะใช่มั้ง” “กูไม่ชอบสายตาเลย” ฟ้าพูดตรง ๆ “เหมือนเขาดูมองมึงแปลกๆ” แพรไม่ตอบ แต่ในใจรู้สึกเหมือนกัน ก่อนกลับแม่มะลิเดินมาหาแพรอีกครั้ง “งานสวนไม่ง่ายนะ” แม่มะลิพูด “คนที่อยู่ได้ ต้องใจเย็น” แพรยิ้มบาง ๆ “ค่ะ” แม่มะลิพยักหน้าแล้วพูดต่อ เหมือนเป็นประโยคทั่วไป “บางคนคิดว่าแค่อยู่แต่จริง ๆ แล้ว มันต้องรับผิดชอบมากกว่านั้น” แพรฟัง แต่ยังไม่เข้าใจทั้งหมด “ถ้าไม่พร้อมอย่าฝืนเลยนะจ๊ะ” พูดจบแม่มะลิก็เดินจากไปทิ้งคำพูดไว้กลางอากาศ รถขับออกจากสวนความเงียบกลับมาอีกครั้ง อชิยืนมองทางที่แม่จากไปนานกว่าปกติ แพรลังเล แต่ตัดสินใจถาม “แม่คุณไม่ชอบฉันหรอคะ” อชิหันมาส่ายหน้า “ไม่เกี่ยวกับชอบหรือไม่ชอบ” “แล้วเกี่ยวกับอะไร” อชิไม่ตอบทันทีก่อนจะพูดเพียงแค่ว่า “ที่นี่แม่ไม่เคยมองใครเป็นแค่คนงาน” ประโยคนั้นทำให้แพรรู้สึกเย็นวาบทั้งๆที่แดดยังแรงเหมือนเดิมหลังจาก รถของแม่มะลิขับออกไปสวนก็กลับมาเงียบเหมือนเดิม แต่แพรรู้สึกว่า ความเงียบครั้งนี้ไม่เหมือนก่อนหน้า บ่ายนั้น เธอกลับไปทำงานที่แปลงเดิมมือทำ แต่ใจไม่ค่อยอยู่คำพูดของแม่มะลิยังค้างอยู่ในหัวบางคนคิดว่าแค่อยู่ แต่จริง ๆ แล้วมันต้องรับผิดชอบมากกว่านั้นแพรไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่รู้ว่ามันไม่ใช่คำเตือนลอย ๆ แดดเริ่มอ่อนลมเย็นพัดผ่านสวน คนงานจากแปลงข้าง ๆ เดินเข้ามาช่วยเก็บดอกไม้ที่ตัดไว้แพรได้ยินเสียงกระซิบเบา ๆแต่ไม่เบาพอจะไม่รู้สึก “ใช่คนนี้ไหม” “น่าจะใช่นะ แม่เขามาดูเองเลย” แพรชะงักมือไม่ได้หันไปมอง แต่หูเธอไวขึ้นโดยอัตโนมัติ “อยู่ได้ไม่กี่วันเองนี่” “แต่ดูอชิเขา…” เสียงนั้นขาดหายเหมือนรู้ตัวว่าพูดเกินไป ฟ้าที่อยู่ไม่ไกลเดินมาหา หน้าไม่ดี “มึง” ฟ้าพูดเสียงต่ำ “เขาพูดกันว่า” แพรกลืนน้ำลาย “พูดอะไร” ฟ้าไม่ตอบทันทีเหมือนเลือกคำ ก่อนจะพูดออกมาตรง ๆ “เขาเรียกมึงว่า คนของสวน” แพรหัวเราะออกมาเบา ๆทั้งที่ไม่ตลก “มันแปลว่าอะไร” ฟ้ามองหน้าเธอ “นั่นแหละกูก็อยากรู้” เย็นวันนั้นอชิกลับมาที่แปลงหน้ามองภาพรวม เหมือนทุกวันแต่สายตาเขาหยุดที่แพรนานขึ้น โดยไม่รู้ตัว “มีอะไรหรือเปล่าคะ” แพรถาม อชิส่ายหน้า “เปล่า” เขาหยุดเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็เลือกจะเงียบ แพรลังเล สุดท้ายเป็นฝ่ายถามเอง “คนในสวน…” “พอดีฉันเห็นเขาพูดกันแต่ก็ไม่เข้าใจ” อชิชะงัก ก่อนจะถอนหายใจช้า ๆ “อย่าไปสนใจ” อชิตอบแต่ไม่ได้สบตา แพรรู้ทันทีว่า มันต้องมีอะไรสักอย่างแน่ ฟ้ามานั่งข้างแพรตอนฟ้ามืดทั้งสองมองแสงไฟจากเรือนกระจกที่เปิดอยู่ไกล ๆ “กูไม่ชอบเลย” ฟ้าพูด “มันเหมือนเขาเริ่มตั้งชื่อให้มึงทั้งที่มึงไม่ได้ขอ” แพรพยักหน้า ความรู้สึกเดียวกันกดอยู่ในอก “กูไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้ใครเรียกกูว่าอะไร” แพรพูดเบา ๆ “กูแค่มาทำงาน” ฟ้าหันมามอง “แต่บางที่แค่เราอยู่เฉย ๆคนอื่นก็จะตั้งความหมายให้เราแล้ว” แพรเงียบ เพราะมันจริงเกินไป คืนนั้นแพรนอนมองเพดานเสียงสวนเงียบ แต่หัวเธอไม่เงียบเลยคำว่า คนของสวน วนซ้ำไปมาเธอไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่รู้แค่ว่ามันไม่ได้มาจากปากเธอและนั่นทำให้เธอกลัวมากกว่าการถูกไล่ออกเสียอีกเพราะถ้าวันหนึ่งคนอื่นเรียกเธอแบบนี้ทั้งๆที่เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหมายถึงอะไร

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more