บทที่13 : แตกหัก
564 Words
ฟ้าไม่รอให้เย็นไม่รอให้ใจเย็นและไม่รอให้ใครมาขอร้องเธอเดินตรงไปที่เรือนกระจกหลังสวนที่รวิชอบใช้เป็นที่หลบสายตาคนเหมือนหลบความรับผิดชอบรวิหันมาเห็นฟ้าก็รู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การคุยเล่น
“มีอะไร” เขาถาม น้ำเสียงนิ่ง
เหมือนเตรียมคำตอบไว้แล้ว
ฟ้าไม่อ้อมแล้วพูดออกไปไม่ให้เสียเวลา
“พินัยกรรมคืออะไร”
รวิชะงักแค่เสี้ยววินาทีแต่ฟ้าเห็นชัด
“มึงรู้”
ฟ้าพูดเสียงต่ำแข็ง
“กูถามเพราะกูรู้แล้วไม่ใช่เพราะอยากเดา”
รวิถอนหายใจเหมือนคนที่รู้ว่าหนีไม่พ้นแล้ว
“มันเป็นเงื่อนไขเก่า”
เขาพูด
“เรื่องการสืบทอดสวน”
ฟ้าหัวเราะออกมาสั้นแห้งไม่มีอารมณ์ขัน
“แล้วแพรอยู่ตรงไหนของ ‘เงื่อนไขเก่า’ นั่น”
รวิไม่ตอบทันทีสายตาเลี่ยงไปทางอื่น
ฟ้าก้าวเข้าไปใกล้ใกล้จนไม่เหลือพื้นที่ให้เลี่ยงอีก
“อย่าทำเหมือนกูโง่”
เธอพูด
“กูถามว่าแพรถูกวางไว้ตรงไหน”
รวิเม้มปากก่อนจะพูดในที่สุด
“ไม่มีใครวางใคร”
“มันแค่…สถานการณ์มันพาไป”
ประโยคนั้นทำให้ฟ้าหน้าเปลี่ยนทันที
“เชี้ยมาก”
ฟ้าพูดไม่ตะโกนแต่แรง
“มึงรู้ไหมคำว่า ‘สถานการณ์พาไป’
มันคือข้ออ้างของคนที่ไม่อยากรับผิดชอบ”
รวิขมวดคิ้ว
“กูก็ไม่ได้บังคับใคร”
ฟ้าสบตาเขาตรงไม่ถอย
“แต่มึงก็รู้รู้ตั้งแต่แรกรู้ว่าถ้าแพรอยู่ตรงนี้
มันจะเกิดอะไร”
“แล้วมึงเลือกเงียบ”
คำว่า เลือกกระแทกแรงกว่าเสียงใด ๆ
รวิถอนหายใจเหมือนพยายามอธิบาย
“กูคิดว่าถ้าไม่พูดมันจะไม่ลุกลาม”
ฟ้าส่ายหน้าช้า ๆ
“ไม่พูดไม่ใช่ไม่ลุกลามมันแค่ลุกลามโดยไม่มีใครปกป้องคนที่ไม่รู้”
เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อเสียงสั่นเล็กน้อยแต่ไม่อ่อน
“แพรไม่ควรต้องมารับอะไรแบบนี้เขามาที่นี่เพื่อทำงานไม่ใช่มาเป็นทางออกให้สวนของพวกมึง”
รวิกำหมัดเหมือนโดนแทงตรงจุด
“กูก็รักสวน”
เขาพูด
เสียงแข็งขึ้น
ฟ้าหัวเราะครั้งนี้ขมมาก
“กูรู้ มึงรักสวน”
เธอเว้นจังหวะก่อนจะพูดชัดทุกคำ
“แต่มึงรักสวนมากกว่าความถูกต้อง”
ประโยคนั้นทำให้รวิพูดไม่ออก
ฟ้าหันหลังไม่รอคำอธิบาย
“ตั้งแต่วินาทีนี้”
เธอพูด
“กูจะไม่ยืนอยู่ฝั่งเดียวกับคนที่รู้ความจริง
แต่ปล่อยให้เพื่อนกูเป็นเหยื่อของมัน”
เธอเดินออกจากเรือนกระจกไม่หันกลับมา
และนั่นคือวินาทีที่ฟ้าตัดรวิออกจากคำว่า พวกเดียวกันอย่างถาวรฟ้าเดินกลับมาที่บ้านพัก
แพรกำลังนั่งอยู่หน้าบ้านเหมือนรอแต่ไม่ได้ถามฟ้านั่งลงข้าง ๆถอนหายใจยาว
“กูคุยกับเขาแล้ว”
ฟ้าพูด
แพรมองหน้าเพื่อนไม่ถามว่า ใคร
“แล้วงัย”
แพรถามเบา ๆ
ฟ้าพยักหน้าสายตานิ่ง
“แตกหัก”
แพรหลับตาลงไม่ได้โล่งใจแต่เหมือนใจมันหนักขึ้นอีกชั้นเพราะเธอรู้แล้วว่าถ้าคนรอบตัวเริ่มแตกออกแบบนี้แปลว่าความจริงมันกำลังจะไม่ปล่อยเธอไว้ข้างนอกอีกต่อไป
- Writer
