ฟ้าไม่รอให้เย็นไม่รอให้ใจเย็นและไม่รอให้ใครมาขอร้องเธอเดินตรงไปที่เรือนกระจกหลังสวนที่รวิชอบใช้เป็นที่หลบสายตาคนเหมือนหลบความรับผิดชอบรวิหันมาเห็นฟ้าก็รู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การคุยเล่น
“มีอะไร” เขาถาม น้ำเสียงนิ่ง
เหมือนเตรียมคำตอบไว้แล้ว
ฟ้าไม่อ้อมแล้วพูดออกไปไม่ให้เสียเวลา
“พินัยกรรมคืออะไร”
รวิชะงักแค่เสี้ยววินาทีแต่ฟ้าเห็นชัด
“มึงรู้”
ฟ้าพูดเสียงต่ำแข็ง
“กูถามเพราะกูรู้แล้วไม่ใช่เพราะอยากเดา”
รวิถอนหายใจเหมือนคนที่รู้ว่าหนีไม่พ้นแล้ว
“มันเป็นเงื่อนไขเก่า”
เขาพูด
“เรื่องการสืบทอดสวน”
ฟ้าหัวเราะออกมาสั้นแห้งไม่มีอารมณ์ขัน
“แล้วแพรอยู่ตรงไหนของ ‘เงื่อนไขเก่า’ นั่น”
รวิไม่ตอบทันทีสายตาเลี่ยงไปทางอื่น
ฟ้าก้าวเข้าไปใกล้ใกล้จนไม่เหลือพื้นที่ให้เลี่ยงอีก
“อย่าทำเหมือนกูโง่”
เธอพูด
“กูถามว่าแพรถูกวางไว้ตรงไหน”
รวิเม้มปากก่อนจะพูดในที่สุด
“ไม่มีใครวางใคร”
“มันแค่…สถานการณ์มันพ
