เช้าวันนั้น
แพรยังไม่ทันก้าวเข้าแปลงก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติเสียงคุยกันเงียบลงเมื่อเธอเดินผ่านไม่ใช่เงียบแบบเคารพแต่เป็นเงียบแบบ รู้เรื่องเดียวกันแล้วไม่แน่ใจว่าจะมองเธอยังไงดีแพรทำเหมือนไม่เห็นก้มหน้าทำงานบอกตัวเองว่าอย่าคิดมาก แต่คำพูดมันลอยมาเอง
“เขานั่นแหละใช่ไหม”
“เห็นอยู่ใกล้บ้านใหญ่บ่อย”
“แม่มะลิก็มาดูเองนะ”
คำพวกนั้นไม่ได้เอ่ยชื่อแต่ชี้มาที่เธอชัดเจนฟ้าเดินมาหาหน้าเครียดกว่าเดิม
“เริ่มแล้ว”
ฟ้าพูดสั้น ๆ
แพรเงยหน้ามอง
“เริ่มอะไร”
ฟ้าลดเสียง
“เขาเรียกมึงว่า ‘เจ้าสาวสวน’ กันแล้ว”
คำว่า เจ้าสาวเหมือนมีอะไรหนัก ๆ
หล่นใส่อกแพร“ใครเรียก”แพรถามเสียงเรียบแต่ข้างในสั่น“คนงานร้านของชำคนแถวนี้”ฟ้าตอบ
“มันแพร่เร็วกว่าเรื่องจริงเสมอ”
แพรหัวเราะออกมา
เบา ไม่ขำ ไม่ร้องไห้
“กูไม่ได้แต่ง”
เธอพูดเหมือนย้ำกับตัวเอง
ฟ้าพยักหน้า
“กูก็รู้แต่มึงไม่ได้เป็นคนตั้งชื่อ”
บ่ายนั้น
