บทที่6 : โซนหวงห้าม

1340 Words

หลังจากแยกกันตรงทางแยก แพรเดินตามฟ้าไปเงียบ ๆ ระยะทางจากสวนถึงบ้านพักไม่ได้ไกล แต่คืนนั้นมันยาวกว่าทุกวัน เพราะในหัวแพรยังวนอยู่กับประโยคเดิม พรุ่งนี้แดดแรง ใส่แขนยาวหน่อย มันไม่ใช่คำสั่ง ไม่ใช่คำสอนและไม่ใช่สิ่งที่อชิต้องพูดฟ้าหยุดเดินก่อนถึงบ้านพักหันกลับมามองแพร สายตานิ่งผิดปกติ “มึง” เสียงฟ้าต่ำ จริงจัง แพรชะงัก “อะไร” “เขาพูดแบบนั้นกับมึงบ่อยไหม” แพรขมวดคิ้ว “แบบไหน” “แบบที่มันไม่ใช่เรื่องงาน” ฟ้าพูดตรง ๆ “แบบที่มันเกินหน้าที่คนคุมสวน” แพรเงียบ นึกถึงภาพอชิที่ชะงัก นึกถึงสายตาที่เหมือนถูกจับได้ ว่าเขาไม่ได้พูดกับตัวเองจริง ๆ “ก็…ไม่บ่อย” เธอตอบ แต่เสียงไม่มั่นใจ ฟ้าถอนหายใจ “แล้วมึงรู้ตัวไหม ว่าเขาเริ่มแคร์มึง” แพรรีบส่ายหน้า “มึงคิดมาก” ฟ้าหัวเราะหึ “กูอยู่กับมึงมาตั้งกี่ปีกูดูออก” ทั้งสองเดินต่อจนถึงหน้าบ้านพักฟ้าเปิดประตูเข้าไปก่อนแต่ยังไม่ยอมหยุดพูด “กูถามตรง ๆ นะ” ฟ้าหันกลับมา “มึงจะอยู่ที่นี่จริงเหรอ” คำถามนั้น มาตรงจังหวะพอดีเหมือนถูกเก็บไว้ รอเวลานี้โดยเฉพาะแพรวางกระเป๋าลง นั่งที่ขอบเตียงถอนหายใจยาว “กูยังไม่รู้” เธอพูดตามจริง “แต่ตอนนี้กูยังไม่อยากไปไหน” ฟ้านั่งลงตรงข้าม มองหน้าแพรตรง ๆ “งั้นกูขออย่างหนึ่ง” น้ำเสียงฟ้านุ่มลง แต่จริงจัง “ถ้าวันไหนมึงเริ่มรู้สึกว่าเขาคาดหวังให้มึงเป็นอะไรที่มึงไม่ได้เลือกเอง” แพรเงยหน้าขึ้น สบตาเพื่อน “มึงต้องหยุด” ฟ้าพูดช้า ๆ “อย่ารอให้มันเจ็บเหมือนครั้งก่อน” แพรพยักหน้าช้า ๆ “กูจะไม่ปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นอีก” ฟ้าลุกขึ้น ตบไหล่เพื่อนเบา ๆ แต่ในความเงียบของห้องแพรรู้ดีว่าคำถามของฟ้า ไม่ได้หายไปไหนมันแค่นั่งรออยู่ตรงนั้น พร้อมจะกลับมาอีกครั้งในวันที่อชิ ไม่สามารถทำเป็นไม่รู้สึกได้อีกต่อไป เช้าวันถัดมา แพรตื่นพร้อมความรู้สึกหนัก ๆ ที่ยังไม่จางหาย คำถามของฟ้าเมื่อคืนไม่ได้ทำให้เธออยากหนี แต่มันทำให้เธอระวังตัวมากขึ้น ในสวน ทุกอย่างดูปกติอากาศสดชื้น ดินชื้น แสงเช้าอ่อน ๆ ตกกระทบแปลงดอกไม้เหมือนทุกวัน อชิมายืนรออยู่ก่อนแล้วถือสมุดจดเล่มเล็กในมือไม่ใช่อุปกรณ์สวน “วันนี้ผมจะให้คุณช่วยงานอีกอย่าง” เขาพูดน้ำเสียงเรียบแต่จริงจัง แพรพยักหน้า “ค่ะ” เขาไม่ได้พาไปแปลงเดิมไม่ได้ไปทางที่คุ้นเคย อชิเดินเลาะแนวรั้วไปทางหลังสวนเส้นทางที่แพรเคยยืนมองแต่ไม่เคยก้าวเข้าใกล้ หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ตรงน้ี” แพรเอ่ย ลังเล “ไม่ใช่โซนหวงห้ามเหรอคะ” อชิหยุดเดิน หันกลับมามองเธอ “ใช่” คำตอบสั้น ไม่มีคำอธิบายต่อ แพรยืนนิ่ง สมองเริ่มประมวลผลคำถามมากมาย แต่เธอไม่พูดออกมา อชิเปิดประตูรั้วเตี้ย ๆ เสียงเหล็กเสียดสีกันเบา ๆ เหมือนเสียงที่ไม่ค่อยมีใครได้ยิน “ถ้าคุณไม่อยากเข้า” อชิพูด “คุณบอกได้” แพรมองประตูมองทางเดินด้านใน แล้วมองหน้าอชิ “ฉันเข้าได้ค่ะ” เธอตอบชัดแต่ไม่ค่อยรีบตอบ อชิพยักหน้า เปิดทางให้ ภายในโซนนั้นอากาศต่างจากด้านนอกเล็กน้อย เงียบกว่า เย็นกว่า และมีกลิ่นดินชัดเจนกว่า เรือนกระจกหลังสวนตั้งอยู่ตรงกลางไม่ใหญ่โต แต่ดูได้รับการดูแลมากเป็นพิเศษ “ดอกไม้ตรงนี้ไม่ได้ปลูกเพื่อขาย” อชิพูดเสียงเบากว่าปกติ แพรพยักหน้า เดินตาม ไม่แตะ ไม่ถาม “ผมแค่ต้องการคนช่วยดูระบบน้ำ” เขาเสริมเหมือนย้ำว่ามันเป็นเรื่องงาน แพรก้มดูท่อ ตั้งใจทำตามที่บอก แต่รับรู้ได้ถึงสายตาที่มองเธออยู่ตลอด “คุณไม่เคยพาใครเข้ามาใช่ไหมคะ” เธอถามในที่สุด อชิชะงัก นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ไม่” คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศหนักขึ้นทันที แพรไม่ถามต่อเพราะเธอเริ่มรู้สึกว่าคำถามบางคำ ถ้าถามตอนนี้จะทำให้เส้นบาง ๆ ขาดทันที หลังเสร็จงาน ทั้งสองเดินออกมาจากโซนหวงห้ามด้วยกัน อชิล็อกประตู ช้ากว่าตอนเปิด “ขอบคุณนะ” อชิพูดไม่ใช่ในฐานะเจ้านาย แต่เหมือนคนที่เพิ่งยอมให้ใครเห็นอะไรบางอย่าง แพรพยักหน้า “ค่ะ” เธอไม่ได้รู้ความลับอะไรไม่ได้เห็นอะไรที่ควรห้าม แต่เธอรู้ตัวว่าการที่อชิพาเธอเข้ามาหมายความว่า เขาเริ่มเชื่อใจเธอมากกว่าที่เขาตั้งใจไว้และแพรก็เริ่มเข้าใจว่า โซนหวงห้ามนี้ไม่ใช่แค่พื้นที่ในสวน แต่มันคือเส้นแบ่งระหว่าง “คนงาน”กับบทบาทบางอย่างที่เธอยังไม่อยากรู้ชื่อ หลังออกมาจากโซนหวงห้ามแพรกลับไปทำงานที่แปลงของตัวเองทุกอย่างดูเหมือนเดิมแต่เธอรู้สึกได้ว่าทุกอย่างมันแปลกๆไปไม่ใช่เพราะเข้าไปเห็นอะไรแต่เพราะ ได้เข้าไป ต่างหาก บ่ายนั้น แดดจัดกว่าหลายวันก่อนแต่ดอกไม้บางต้น กลับไม่เหี่ยวอย่างที่ควรจะเป็น แพรยืนดูอยู่พักใหญ่ ก่อนจะก้มลงเช็กดิน “แปลก” เธอพึมพำ ดินยังชื้น ทั้งที่ยังไม่ถึงเวลารดน้ำรอบบ่าย “เกิดอะไรขึ้นเหรอ” ฟ้าเดินเข้ามาถาม แพรชี้ไปที่ต้นดอกไม้ “มันดูแข็งแรงขึ้นทั้งที่สภาพอากาศเหมือนเดิม” ฟ้าขมวดคิ้ว “หรือมึงดูแลมันดีขึ้น” แพรส่ายหน้า “กูไม่ได้ทำอะไรต่างจากเดิมเลย” ฟ้าไม่เถียงแต่ก็ไม่เชื่อ อชิเดินมาดูแปลงนั้นตอนเย็นเขาหยุดนานกว่าปกติ ไม่ต้องแตะ แค่มองก็รู้ “คุณสังเกตเหมือนผมไหม” อชิถาม แพรพยักหน้า “มันเปลี่ยนไป” อชิไม่พูดต่อ แค่ยืนนิ่ง เหมือนกำลังยอมรับบางอย่างที่ไม่อยากยอมรับ “ดอกไม้พวกนี้” อชิพูดช้า ๆ “มันตอบสนองกับคนที่ดูแลมันจริง ๆ” แพรหัวเราะเบา ๆ “คุณจะบอกว่ามันมีใจเหรอคะ” อชิส่ายหน้า “ไม่” “ผมแค่จะบอกว่ามันจำได้” คำตอบนั้น ทำให้แพรเงียบไป ช่วงเย็น ขณะเก็บอุปกรณ์แพรสังเกตเห็นดอกไม้ต้นหนึ่ง ที่เธอเคยตัดสินใจไม่ตัดตามที่อชิเคยบอกไว้ วันนี้มันบานเต็มที่ สวยกว่าเดิม เธอยืนมอง รู้สึกแปลกเหมือนมันกำลังรอไม่ใช่แค่เวลาที่เหมาะแต่เป็น คนที่เหมาะ อชิยืนอยู่ไม่ไกล เห็นภาพนั้นพอดี เขาค่อย ๆ เดินเข้ามา แต่สายตาเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “คุณตัดสินใจถูก” อชิพูด แพรหันไปยิ้ม “ฉันแค่ไม่รีบค่ะ” อชิชะงัก เพราะประโยคนั้น คือสิ่งเดียวกับที่เขาเคยพูดถึงเธอ ค่ำวันนี้ แพรนั่งหน้าบ้านพักมองสวนที่เริ่มมืดลงทีละน้อย ฟ้านั่งข้าง ๆ เงียบกว่าทุกวัน “มึงรู้สึกไหม” ฟ้าถามในที่สุด “รู้สึกอะไร” “เหมือนสวนมันยอมรับมึงแล้ว” แพรนิ่ง ก่อนจะถอนหายใจ “กูไม่อยากคิดแบบนั้น” เธอพูดตรง ๆ “กูแค่อยากทำงานให้ดี” ฟ้าพยักหน้า แต่แววตายังไม่คลาย เพราะทั้งคู่รู้ดีว่าบางอย่างถึงไม่เรียกชื่อ มันก็เริ่มเกิดขึ้นแล้วและในสวนที่เงียบ ดอกไม้บางต้นไม่ได้แค่บานเพราะฤดูกาล แต่มันเริ่มเปลี่ยนเพราะมีใครบางคน ที่ไม่รีบ ไม่ฝืน และไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเข้าใกล้บทบาท ที่สวนจำได้ดีเกินไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more