ค่ำวันนั้นสวนเงียบผิดปกติเหมือนทุกคนเลือกถอยทิ้งพื้นที่ว่างไว้ให้คำถามบางอย่างแพรยืนรออยู่ใต้ชายคาโรงเก็บไม่ใช่เพราะบังเอิญแต่เพราะตั้งใจอชิเดินมาเห็นเธอชะลอฝีเท้าเหมือนรู้ว่าหนีไม่ได้แล้ว
“คุณอชิ”
แพรเรียกน้ำเสียงนิ่ง เขาหยุดหันมา
“ฉันอยากถามอะไรตรง ๆ”
แพรพูด
“แล้วฉันอยากได้คำตอบที่ตรงเหมือนกัน”
อชิพยักหน้า ไม่พูดเหมือนยอมรับเงื่อนไข
แพรสูดลมหายใจถามคำถามแรก
“ข่าวที่เขาเรียกฉันว่า ‘เจ้าสาว’”
เธอมองตาเขา
“มันเกิดจากอะไร”
อชิขยับปากเหมือนจะพูดแล้วก็หยุด
แพรไม่ปล่อยให้เงียบยืด
“ไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหม”
เขาหลบสายตานั่นคือคำตอบหนึ่ง
แพรหัวเราะเบา ๆ ไม่ขำ
“งั้นข้อต่อไป”
เธอพูดเสียงเริ่มแข็ง
“สวนนี้มีเงื่อนไขอะไรที่เกี่ยวกับฉันหรือเปล่า”
อชิชะงัก ชัด เกินกว่าจะปฏิเสธ
“มันไม่ควรเกี่ยวกับคุณ”
เขาพูดในที่สุดเลือกคำที่ปลอดภัยที่สุด
แพรส่ายหน้าช้า ๆ
“ฉันถามว่า มันเกี่ยวไหมไม่
