เสียงรถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าออฟฟิศในเวลาเกือบห้าโมงเย็น ร่างบางรีบลุกขึ้นจากโต๊ะ ผลักประตูออกไปอย่างดีใจ เพราะจำได้ว่าเป็นเสียงรถของชัชวิน ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกันว่าเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงที่ต้องอยู่คนเดียวทำให้เธอตื่นเต้นเหมือนกับไม่ได้เจอเขาเสียนาน
ชัชวินเปิดประตูฝั่งคนขับลงมา ทว่าเขาไม่ได้ลงมาคนเดียว เพราะประตูอีกฝั่งมีคนผลักออกมาด้วย และคนที่ก้าวลงมาก็คือเมวิกานั่นเอง
ใบหน้าสวยหวานที่เกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มก่อนหน้านี้เจื่อนไปถนัดตา แต่ก็ยังคงปักหลักยืนรออยู่ใกล้ๆ กับซุ้มกุหลาบเช่นเดิม รอจนกระทั่งชัชวินเดินเข้ามาใกล้ และพูดบางอย่างโดยที่เธอไม่ต้องถาม
“อาเจอเมวิกาในเมืองตอนใกล้จะกลับ อาก็เลยรับกลับมาด้วย”
“เอยก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ”
อารยาพูดราบเรียบ ไม่ได้แสดงอารมณ์ออกมาทางน้ำเสียงเช่นเดิม แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความคลางแคลง ขณะปรายตามองไปยังเมวิกาที่ตอนนี้แยกตัวไปแล้ว
“โกรธอาหรือเปล่
