Bad love ร้ายเพราะใจมันรัก

ทานได้ค่ะ

บทที่10

ในที่สุดฉันก็หนีออกมาสำเร็จ ฉันรีบไปอีกซอยแล้วขึ้นรถ กอดกระเป๋าตัวเองแน่น ฉันไม่ได้เอาอะไรมามากมาย เอาแค่ของใช้เงินสดแล้วก็บัตร พวกเสื้อผ้าอีกนิดหน่อย

ในเมื่อฉันต้องการที่จะทำแบบนี้ ฉันก็จะต้องรับผลของการตัดสินใจของมัน ฉันรู้ดีว่าพ่อกับแม่ต้องโกรธมากถ้ารู้เรื่องที่ฉันหนีตามผู้ชาย

แต่จะให้ทำอย่างไร ในเมื่ออยู่ก็เป็นจุดแตกหักของครอบครัวของคริสเตียนน้องชายของฉัน แล้วก็ตัวของฉันด้วย

ซ้ำยังจะเป็นตัวปัญหาไม่จบไม่สิ้นระหว่าง 2 ตระกูล จะให้ฉันทำใจแต่งงานกับโนอาห์ฉันก็ทำใจไม่ได้ ด้วยไม่ได้รักไม่ได้ชอบตั้งแต่แรก หนำซ้ำยังเกลียดขี้หน้าอีก

ถึงจะเคยได้เสียกัน แต่ฉันก็จะไม่เอาเรื่องนั้นมาเป็นประเด็นใหญ่ ฉันอยากแต่งงานกับผู้ชายที่ฉันรักและอยู่กินกับเขา ฉันไม่อยากจะกล้ำเกินฝืนทนอยู่กินกับผู้ชายที่ฉันไม่ได้รัก

นีโอนั่งอยู่บนรถฉันนั่งเคียงข้างผู้ชายที่ฉันรัก ฉันมั่นใจว่าสิ่งที่ฉันตัดสินใจในวันนี้ มันเป็นสิ่งที่ฉันทำถูกต้องแล้ว ได้แต่หวังว่าน้องชายกับเพื่อนสาวของฉัน จะได้ครองคู่และรักกันต่อไป

"อลิซจะให้ผมพาไปอยู่ที่ไหนครับ?" นีโอเอ่ยขึ้นในขณะที่ฉันจมกับความคิดของตัวเอง

"ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีใครหาเราเจอ อลิซจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ใช้ชีวิตที่ตัวเองสามารถกำหนดได้"

"ถ้าผมพาคุณไปทุกที่ คุณจะไปกับผมไหม?"

"อลิซไปค่ะ" ฉันตอบอย่างไม่ลังเล

"งั้นไปบ้านเพื่อนของผมที่ต่างจังหวัดดีไหม ที่นั่นเงียบสงบและไม่มีใครรู้จักคุณ จะไม่มีใครรู้ว่าคุณเป็นคนของตระกูลดำรงค์พงษ์เมธา คุณจะใช้ชีวิตอย่างอิสระ เราจะสร้างครอบครัวเล็กๆของเราไปด้วยกัน"

"แล้วพ่อแม่ของคุณจะว่าอะไรไหม ถ้าเราสองคนไปด้วยกัน?"

"ท่านไม่ว่าอะไร ท่านปล่อยให้ผมทำตามหัวใจของตัวเอง ไม่ต้องเป็นห่วงนะ หลังจากนี้อลิซจะมีความสุขแน่นอน"

"ค่ะ" ฉันยิ้มให้กับผู้ชายที่ฉันรัก แล้วผินหน้ามองข้างทาง

ได้แต่หวังว่าพ่อแม่ และคนในครอบครัวของฉันจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันตัดสินใจ หวังว่าสิ่งที่ฉันตัดสินใจในวันนี้มันจะเป็นเรื่องที่ถูกต้อง และเป็นทางออกของเรื่องวุ่นวายทั้งหมด

เรานั่งรถกันไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งไปถึงโกดัง จากนั้นก็ขึ้นรถอีกคันไป เปลี่ยนไปหลายคันมาก แล้วผู้ชายที่ขับรถให้ก็หน้าตาน่ากลัวทั้งนั้น

นีโอให้เหตุผลว่า การที่เราจะไปโดยไม่มีใครสามารถติดตามได้ ต้องลบหลักฐานการเดินทางของเราทั้งหมด

ณ ตอนนี้ฉันเลือกที่จะเดินต่อไป เลือกที่จะหนีไปกับผู้ชายที่ฉันรัก และคิดว่าเขารักฉันมากเช่นกัน ไม่รู้ว่าเพราะความโง่ หรือเพราะความรักที่มันบังตาจะมืดบอด มันจึงทำให้ฉันตัดสินใจ ที่จะทำเรื่องนี้ต่อโดยไม่ลังเล

เรานั่งรถกันหลายชั่วโมง นั่งจนรู้สึกเจ็บก้น บางทีก็รู้สึกเหนื่อยมาก ทั้งเหนื่อยและเพลีย การหนีออกจากบ้านมันไม่ใช่อะไรง่าย ๆ เลย

พ่อของฉันเป็นคนฉลาด แล้วบรรดาลุง ๆ พวกน้าอาของฉันทุกคนล้วนฉลาด เรื่องที่จะติดตามหาฉันง่ายนิดเดียว

ถ้าฉันนั่งเครื่องข้อมูลทุกอย่างก็จะรู้ถึงครอบครัวของฉันภายในไม่กี่ชั่วโมง เราเลือกที่จะเดินทางแบบนี้ การค้นหามันก็จะซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม

เราเปลี่ยนรถกันหลายครั้งมาก จนกระทั่งถึงคันสุดท้าย ซึ่งตอนนี้ฉันก็อ่อนล้าอ่อนเพลีย รู้สึกเหนื่อยปวดเมื่อยไปทั้งตัว

หนำซ้ำยังมีอาการคลื่นไส้อาเจียนขึ้นมาเป็นระรอก ทั้งที่ฉันไม่เคยที่จะเวียนหัวหรือเมารถเลย

อาการผิดปกติเกิดขึ้นหนักมาก ฉันถึงกับหน้าซีดเผือด ขอร้องคนขับให้จอดรถเพื่อลงอาเจียนข้างทาง

ดีหน่อยที่นีโอมียาดม พอได้สูดดมมันก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง คงเพราะเดินทางไกลทำให้ร่างกายไม่คุ้นชิน ฉันถึงได้ผิดปกติแบบนี้

รถที่เรานั่งตอนแรกก็ไปตามถนนทางหลวงจากนั้นก็ไปตามถนนชนบทเส้นทางทุรกันดารมาก ลัดเลาะไปตามป่าเขา ยิ่งเข้าไปป่าลึกฉันยิ่งรู้สึกกลัว

"อลิซรู้สึกหน่วงท้องแปลกๆ" ฉันเอ่ยขึ้น รู้สึกหน่วงที่ท้องจนต้องเอามือกุมไว้ หรือฉันจะเป็นรอบเดือนถึงได้มีอาการแบบนี้

"ปวดหนักเหรออลิซ"

"เปล่า แค่รู้สึกเหมือนจะเป็นประจำเดือน"

"พ้นป่าตรงนี้ไปก็จะเป็นหมู่บ้านแล้ว อดทนหน่อยแล้วกัน"

"ค่ะ"

"พี่พนาช่วยขับรถเร่งกว่านี้หน่อยครับ อลิซเธอไม่สบายรู้สึกปวดท้อง ส่วนผมก็อยากจะอาบน้ำอยากพักเต็มทีแล้วครับ"

"ได้ครับนาย" ลูกน้องของนีโอพยักหน้าตอบรับ ฉันนั่งกุมท้องของตัวเอง มันไม่ได้เจ็บมากหรอก แต่มันรู้สึกหน่วง ๆ มันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายตัวและรู้สึกไม่โอเค

คงเพราะฉันนั่งรถมาหลายชั่วโมง ทำให้มีอาการแบบนี้ ร่างกายมันผิดปกติไปหมด ทั้งคลื่นไส้ทั้งหน่วงในท้อง

รถกระบะสีดำขับไปจอดที่หน้าบ้านไม้ทรงไทยหลังงาม มันเป็นบ้านแบบบ้านชนบท บรรยากาศดีมากๆแต่อยู่ไกลจากชุมชนพอสมควร

หมู่บ้านที่เขาบอกว่าจะพาฉันมาอยู่ มันไม่ใช่หมู่บ้านใหญ่เหมือนที่ฉันคิด มันเป็นหมู่บ้านเล็กๆเรียงกัน แล้วก็มีบ้านหลังใหญ่ที่ฉันจะไปพักใหญ่สุด

ขับรถผ่านป่าผ่านเขามาตั้งหลายป่า ที่ที่แสนทุรกันดาร ฉันคิดว่าครอบครัวของฉันคงจะหาไม่เจอ

"ไปพักข้างในกันเถอะ"

"ค่ะ" ฉันหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาสะพาย แล้วเดินลงจากรถ

ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ มันเป็นบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย ฉันเคยไปที่บ้านของคชากับพิกุล บรรยากาศมันดีมากๆ มันเต็มไปด้วยท้องไร่ท้องนา ซึ่งมันแตกต่างจากที่ฉันมาเหลือเกิน สถานที่ฉันมามีแต่ป่าเขาดูลึกลับซับซ้อน แถมยังน่ากลัวอีกต่างหาก

"คุณไปพักข้างในเถอะ เลือกเอาเลยว่าจะนอนห้องไหน ผมจะไปคุยกับลูกน้องเดี๋ยวจะตามขึ้นไป"

"ค่ะ" ฉันยิ้มให้นีโอแล้วเดินขึ้นไปบนห้อง มันเป็นบ้านหลังใหญ่ก็จริง แต่ก็ไม่ได้หลังใหญ่เหมือนคฤหาสน์แถวบ้านห้องก็มีแค่ 4 ห้องแบ่งออกเป็นห้องๆเรียงกัน ส่วนอีกฝั่งก็เป็นพื้นที่โล่ง ๆ มีทีวีมีโซฟา แล้วก็มีชั้นหนังสือ

ฉันเลือกห้องที่อยู่ในสุดแล้วเดินตรงเข้าไป ห้องไม่เล็กไม่ใหญ่ มีเพียงเตียงนอน มีตู้เสื้อผ้า แล้วก็มีโต๊ะเครื่องแป้งเท่านั้น

ฉันหยิบข้าวของส่วนตัวของตัวเองไปวางไว้บนโต๊ะจากนั้นก็หยิบเสื้อผ้าออกมา 2 ชุด ฉันเตรียมเสื้อผ้าของตัวเองมาเพียงเท่านั้น เพราะฉันกลัวว่าถ้ามีคนจับได้กระเป๋าใบใหญ่ ๆ ของฉัน ก็จะเป็นภาระและเป็นอุปสรรคในการหลบหนี

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่องโทรศัพท์ของฉันมันไม่มีคลื่นไม่มีอะไรเลย ก็อย่างว่าแหละป่าเขา มีสัญญาณโทรศัพท์ก็คงจะน่าแปลก

ฉันมองดูรูปพ่อแม่รูปพี่ชายน้องชายและหลานชายของฉัน น้ำตาของฉันเอ่อคลอแล้วไหลรินอาบแก้ม ความรู้สึกหลากหลายประดับประเดเข้ามา

ฉันลูบโทรศัพท์เบา ๆ แล้วร้องไห้ ฉันรู้ดีว่าสิ่งที่ฉันตัดสินใจทำมันทำให้ทุกคนต้องเสียใจ แต่มันก็คงจะดีกับตัวของฉัน กับตัวของน้องชายและครอบครัวของฉัน ความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูล มันก็คงจะดีขึ้นไม่ได้แย่ลงไปมากกว่านี้

"มาแล้วครับ" นีโอเดินเข้ามา

"ค่ะ" ฉันรีบปาดน้ำตาแล้วยิ้มให้เขา

"อลิซอาบน้ำหรือยัง?"

"ยังเลยค่ะ"

"งั้นไปอาบน้ำเถอะ เราจะได้พักผ่อนกัน"

"ค่ะ"

"ผ้าเช็ดตัวอยู่ในตู้นะ"

"ค่ะ"

"เดี๋ยวไปสั่งกอบัวทำอาหารให้ อาหารบ้านๆอลิซทานได้ใช่ไหม?"

"ทานได้ค่ะ" ฉันยิ้มแล้วเดินไปเปิดตู้หยิบผู้เช็ดตัวออกมา ฉันมองมันแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ สลัดความคิดทัั้งปวงเดินเข้าห้องน้ำไป

++++++++++

ใจเย็นๆนะ อย่าเพิ่งสาป ตอนเย็นจะมาอีกค่ะ