Simula ng Laban
1002 Words
Tahimik ang gabi sa Alcaraz Tower, pero sa puso ni Aira, may unos na hindi kayang patahimikin ng kahit gaano katahimik na paligid. Nakatayo siya sa loob ng banyo, nakaupo sa malamig na tiles habang nakatitig sa dalawang pregnancy test kits sa kanyang harapan.
Dalawang linya. Pareho. Matingkad. Walang duda.
Buntis siya.
Sa lalaking hindi siya kayang tingnan ng may damdamin. Sa lalaking minahal noon ng kanyang ama—ngayon ay kinasusuklaman siya. Sa lalaking pinakasalan niya hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil sa pagkakautang ng kanilang pamilya.
Lumunok siya ng sakit habang binubuhat ang sarili patayo. Nanginginig ang kanyang mga tuhod, at ang dibdib niya’y tila may nakadagan. Paano niya sasabihin kay Dominic? Sasabihin ba niya? Tatanggapin ba ito ng lalaki? Mas lalong hindi.
Biglang bumukas ang pinto ng unit.
Mabilis ang t***k ng puso niya. Mabilis siyang lumabas ng banyo at nasalubong ang presensya ni Dominic sa may living area. Basa pa ang buhok nito. Galing sa shower. Naka-black shirt at gray na slacks, mukhang kapapanik lang.
Hindi pa man siya nagsasalita, nakita na ni Dominic ang hawak niyang test kit.
Tumigil ito sa paglalakad.
Nanahimik ang paligid. Parang tanging tunog ng second hand sa wall clock ang naririnig nila.
“Ano ‘yan?” tanong ni Dominic, malamig at mababa ang boses.
Hindi siya makasagot.
Bumagsak sa tiles ang kit mula sa kanyang kamay. Gumulong ito hanggang sa paanan ni Dominic. Yumuko ang lalaki, pinulot ito, at tahimik na binasa.
Pagtaas ng tingin niya, nakita niya ang unti-unting pagbabago sa mukha ng lalaki—mula sa blanko, papunta sa galit na hindi pa pumuputok.
“Buntis ka?”
Mabigat ang tanong, pero mas mabigat ang kanyang sagot.
“Oo.”
Naglakad si Dominic papalayo.
Hindi tumingin. Hindi nagtanong.
“Sinadya mo ba ‘to?” tanong ng lalaki habang nakatalikod.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Gusto mo ba talagang itali ako? Ginamit mo ‘tong bata para itali ako sa ‘yo?”
“Hindi. Hindi ko ginawa ‘yon. Hindi ko alam—”
“Convenient timing, Aira,” singit ni Dominic, malamig. “Isang gabi lang tayong nagkasala, buntis ka agad?”
Pinilit niyang lunukin ang pait.
“Hindi ko ginusto ‘to. Pero totoo. At hindi ko ‘to isusuko.”
Lumingon si Dominic. Titig na parang yelo.
“Hindi mo ako mabibihag gamit ‘yan.”
“Anak mo rin ‘to!”
“Hindi ako sigurado.”
Parang tinusok ng kutsilyo ang puso ni Aira.
Kinabukasan, tila walang nangyari. Pareho silang nakaupo sa mahabang dining table. Tahimik. May pagkaing hindi ginagalaw. Si Dominic, hawak ang kape. Si Aira, wala kahit anong gana.
“Hindi mo ba kakainin ‘yan?” tanong ni Dominic.
“Hindi ako gutom.”
Tumayo si Dominic. Uminom ng kape. Tinapik ang mesa.
“May meeting ako.”
“Dominic…”
Huminto ito. Tumingin.
“Pakiusap… huwag mong idamay ang bata. Hindi niya kasalanan ang lahat ng ‘to.”
Tahimik. Nanatili lang ang lalaki sa kinatatayuan. Maya-maya, tumalikod na rin ito at umalis.
Tatlong araw siyang hindi lumabas ng kwarto. Hindi kumakain. Hindi sumasagot sa tawag ng kanyang ina. Umiiyak siya nang tahimik sa ilalim ng unan.
Hindi niya alam kung anong mas dapat niyang ipaglaban—ang sarili, ang bata, o ang katotohanang hindi siya kailanman mamahalin ni Dominic.
Sa ikaapat na araw, nakatanggap siya ng mensahe mula sa kanyang ina. Nakasulat lang doon:
“Magtiis ka, anak. Ginawa mo na rin ‘yan para sa atin. Kapit ka na lang.”
Kapit.
Kapit sa ano?
--Gabi.--
Umuulan nang malakas. Tumayo si Aira. Bumaba ng unit. Tumayo sa hallway sa tapat ng study—ang silid na laging nakasara, pero ngayon ay bahagyang bukas ang pinto.
Lumapit siya. Dahan-dahang itinulak ang pinto.
Walang ilaw, pero sa loob, may narinig siyang mahinang hikbi.
Pumasok siya.
Nakita niya si Dominic, nakatalikod, nakaupo sa sahig, hawak ang lumang frame ng larawan ng kanyang ina.
Hindi siya gumalaw. Hindi siya nagsalita.
Pero marahang lumapit.
“Dominic…”
Hindi ito kumibo.
“Kung nasasaktan ka, bakit mo ako sinasaktan din?”
Biglang lumingon si Dominic.
Pulang-pula ang mata. May bahid ng luha.
“Alam mo ba kung ano’ng pakiramdam na makita ang nanay mong nagbigti dahil iniwan siya ng lalaking minahal niya?”
Napalunok siya.
“Hindi ko alam… pero gusto kong maintindihan.”
Mabilis ang mga sumunod na sandali.
Tumayo si Dominic. Hinawakan siya sa batok. Hinalikan siya—hindi malumanay, kundi galit na galit. Mapang-angkin. Walang damdaming gusto niya.
Pero hindi siya lumaban.
Dahil sa kabila ng lahat, sa isang bahagi ng puso niya… may nararamdaman pa rin siya.
Kinabukasan, nagising siyang mag-isa.
Walang Dominic sa tabi niya.
Lumabas siya ng kwarto, lumapit sa study. Sarado na ulit ang pinto.
Bumalik siya sa banyo.
Isang linya.
Dalawa.
Buntis pa rin siya.
Isang linggo pa ang lumipas. Hindi sila nagkikita. Hindi rin siya pinapansin. Hanggang isang gabi, habang naglilinis siya ng kwarto, may nahulog na lumang kahon mula sa taas ng aparador.
Mga sulat.
Mga lumang papel. Isa roon, may nakasulat na:
“Mahal ko si Ernesto. Hindi ko kayang itago pa. Ang anak sa sinapupunan ko, sa kanya.”
– Isabella Alcaraz
Napakapit siya sa mesa.
Ernesto.
Ama niya.
Ibig sabihin…
Si Dominic?
Tumulo ang malamig na pawis sa kanyang batok.
Biglang bumukas ang pinto ng kwarto.
Si Dominic.
Tumayo siya agad. Hawak pa rin niya ang sulat.
Nakita ito ni Dominic.
“Anong hawak mo?”
Hindi siya makagalaw.
Lumapit ang lalaki. Kinuha ang papel. Binasa.
Hindi agad nagsalita.
Tumingin ito sa kanya.
“Bakit nasa ‘yo ‘to?”
“Hindi ko alam. Nahulog lang ‘yan mula sa kahon. Dominic…”
Namutla ito. Tila tinamaan.
Hindi siya inasikaso ng tingin kundi ng takot.
“Bata… sa sulat na ‘to… ikaw ‘yon?”
Hindi siya sumagot.
“Hindi… imposible…”
Umatras si Dominic. Tuluyang binitiwan ang papel.
At sa unang pagkakataon, nakita ni Aira ang takot sa mga mata ng isang lalaking walang kinatatakutan.
- Writer
