ZİŞAN ADAR:
Önüme koyulan tatlıya baktım. Baklava oldukça gözüme hoş gelmişti, birkaç yudum çayımdan içtikten sonra çatalımı tatlıya batırıp ağzıma götürdüm.
Herkes sessizdi. Polat bir köşe de oturmuş elinde ki telefonuyla ilgilenip, kâğıtlara bakıyordu. Bir saattir çalışıyordu. Yatak odasında çalışmasını söylemiştim ama hayır diyerek yanımızda oturmuştu. Nene’de bir elinde tesbih çekiyor diğer eliyle de çayını içiyordu.
Bir saatlik sessizlik boğazımı sıkıyordu ama aynı zamanda içimde neredeyse fırtına kopuyordu. Çatalımı tatlıya her batırışımda zihnim bambaşka yerlere gidiyordu; baklavanın tadını bile doğru düzgün alamıyordum artık.
Polat’ın son cümleleri kulaklarımda uğulduyordu.
“Aynen. Ama ben seni yine alırdım.”
“Alırdım Zişan… yine karım olurdun.”
Ve en çok da…
Yutkunması
