ZİŞAN ADAR;
“Su iç, su iç” diyen neneyi duyuyordum ama öksürükten gözlerimi açamıyordum. Birkaç saniye sonra dudaklarıma değen bardakla kendime gelip suyu içtim.
Suyun serinliği boğazımdaki yangını söndürürken gözlerimi kırpıştırıp kendime geldim. Polat hâlâ bardağı dudaklarıma dayamıştı. O kadar yakındı ki nefesi yanağıma vuruyordu.
Elimi kaldırıp bardağı avuçlarımın arasından aldım.
“Tamam… bırak,” dedim kısık bir sesle.
Ama bırakmadı. Gözleri, sanki biraz önce boğulma sebebim kendisi değilmiş gibi, hiç ayrılmadan üzerimdeydi. Ben ise bardağı tamamen kendime çekip tek nefeste dibine kadar içtim. Sanki sadece su içmiyor, onun bu imalı bakışlarını da içime bastırıyordum.
Bardak boşaldığında usulca masaya koydum. Polat bir şey demedi, ama gözlerinin kenarında belli belirsiz bir kıpı
