ZİŞAN ADAR:
Akşam yemeği için mutfağa geçmiş yardım ediyordum çalışanlara, bahçede Babaanne ile oturmaya hiç mi hiç niyetim yoktu. Polat ise bunaldım diyerek odaya çıkıp duşa girmişti.
Benim içinde en iyi kaçamak mutfakta oyalanmaktı. Masada oturmuş içli köftelere şekil veriyordum. Aklımdan bir türlü kuma mevzusu çıkmıyordu, durduk yere nelerle uğraşıyordum şaka gibiydi.
Ben aşiret kızıydım asla bunu yapamazlardı ama yine de içime bir kurt düşmüştü. Babaannenin sözü geçerdi, büyüktü sonuçta.
Duydukları yüzünden de böyle bir yola girebilirlerdi. Bende böyle bir şey duysam inanırdım çünkü. Ama bilmedikleri şey Polat ilk gün bana dokunmuştu, sonrası ne olur bilmiyordum ama o geceyi biz yaşamıştık.
“Gelin hanımım” diyen sesle düşüncelerimden sıyrılıp yanı başımda duran kıza baktım.
