ZİŞAN ADAR:
O gece camın önündeydim. Ay, konağın taş duvarlarına vuruyor, gölgesi perdeye düşüyordu. Her dakika ağırlaşıyordu; saate baktıkça kalbim daha hızlı çarpıyordu.
Bir saat geçti, iki saat geçti… Avluda hâlâ araba sesi yoktu.
Canpolat hâlâ dönmemişti.
Elimdeki perdeyi sımsıkı kavramıştım, parmak uçlarım acıyordu ama içimdeki gerginliği başka türlü taşıyamıyordum. “İşim var” demişti.
İş…
Ne işi bu saatte?
Koca Mardin susmuş, köpekler bile havlamaz olmuştu, o hâlâ ortalarda yoktu.
Kafamda ihtimaller dönüyordu.
Belki bir dostuyla oturmuştu, belki… belki de başka bir kadındaydı. Bu düşünce yüreğimin tam ortasına hançer gibi saplandı.
İçimde bir şey yanmaya başladı. Onun bana dokunmadığı, bana bakmadığı her anı düşündüm. Belki de bir başkasına bakıyordu o soğuk gözlerle. Belk
