ZİŞAN ADAR:
Nefesim hâlâ düzene girmemişti, göğsüm inip kalkıyordu. Polat’ın bakışları karanlık, sesi daha da karanlıktı.
“Benim ayarlarımla oynama…” diye fısıldadı, sesi göğsünden bir uğultu gibi yükseldi. “Sonu kötü olur, Zişan.”
Sanki uyarı değildi bu… daha çok bir itiraftı. İçinde tutamadığı ateşin dışarı sızması gibi. Ben de tam o anda, içimde kıpırdayan cesareti durduramadım. Ellerimi yavaşça kaldırıp yüzünü avuçlarımın arasına aldım.
Kirli sakalları avuç içlerimi yakıyordu ama geri çekilmedim. Gözlerine bakarken nefesim dudaklarının kıyısına değdi.
“Asıl…” dedim, fısıltım titredi ama geri adım atmadım. “Sen benim ayarlarımla oynuyorsun, Polat Ağa.”
Gözleri kısıldı. Nefesi hızlandı. Ben devam ettim, dudaklarım onun dudaklarına tehlikeli bir yakınlıktayken:
“Ne oldu? Yoksa kar
