ZİŞAN ADAR:
Kapının kilidini çevirip kapıyı açarak tüm cesaretimle banyodan çıktım. Polat’ın bakışları karardı, aramda yalnızca birkaç karış kalmıştı.
O, hiç konuşmadı önce. Sadece baktı.
Geceliğin ince kumaşı vücuduma yapışmıştı, çıplak tenim hâlâ duşun sıcaklığını taşıyordu.
Polat’ın gözleri, sanki bir haritayı çözer gibi yavaşça aşağı indi, yukarı çıktı.
Bakışları her hareket ettiğinde bedenimin başka bir yerinde yangın yaladı.
Adem elması yukarı aşağı hareket ettiğini gördüm.
Yutkundu.
Sert bir yutkunma duyulacak kadar netti.
Ben nefes bile almadan beklerken, o sessiz kaldı.
Sessizliğin içimde yarattığı baskı, kelimeleri dudaklarıma zorladı.
“Benden önce sen çözülürsün dedin…” dedim, sesimi olabildiğince dengeli tutmaya çalışarak.
Ama titriyordum.
“Bakıyorum da… önce sen
