ZİŞAN ADAR:
“Laflarına dikkat et Zişan.”
“Etmiyorum. Etmeyeceğim Polat ağa. Senin yüzünü ne kadar az görsem benim için o kadar iyi”
“Benim damarıma basma! Bir daha bir başkasına tesadüfen bile baktığını görürsem fena olur. Bu ilk ve son olsun.”
“Ben kimseye bakmadım, senin saçma sapan düşüncelerini artık dinlemek istemiyor. Sadece beni rahat bırak yeter” diye geriye doğru gidip ona bakmadan nevresimi açarak yatağa oturdum.
Sinirlerim yine zıplamıştı sağolsun.
“Soyadımı taşıyorsun,” dedi Canpolat, sesi o kadar sertti ki duvarlara çarpıp geri döndü sanki. “Buna göre davranacaksın Zişan Adar.”
Adımı öyle bir söyledi ki… sanki üzerimde bir hak, bir mühür gibi.
Kalbim sinirle çarptı, dudaklarımı sıktım. Yatağa uzandım, ona bakmamaya özen göstererek nevresimi yüzüme kadar çektim.
