ZİŞAN ADAR:
Pişiler de bitince, bende bitmiştim. Bir saattir mutfaktaydım. Kızlar da yardımcı olsa da çoğu şeyi ben yapmıştım. Ayakta da durduğum için ara ara kasıklarıma iğne gibi sancılar girmişti.
“Ağrı kesici var mı?” Diye sordum. Artık dayanacak gücüm kalmamıştı. Bu ağrıyı daha fazla çekemeyecektim.
“Evet var gelin hanımım” diyen kız mutfak dolabını açarak ilacın kutusunu uzattı.
“Sağol” diyerek ilaç kutusundan bir tane ilaç alıp su doldurarak ilacı içtim.
İlacı içince boğazımdan aşağı kayarken hafif bir yanma hissettim. Belki psikolojik belki gerçekten etkisi… ama tamam diyordum içimden. “Birazdan geçecek.”
Derin bir nefes aldım, sıcak pişilerin üzerindeki buhar hâlâ mutfağı mis gibi mayalı hamur kokusuna boğarken kızlara seslendim:
“Hadi, sofrayı salona kuralım.”
Kızlar
