ZİŞAN ADAR:
Polat’ın yüzü bir an gerildi. Gözlerindeki koyuluk derinleşti, sesinin çıkması ise saniyeler sürdü. Sanki söylediğim cümle, tam kalbine dokunmuştu.
“Zoraki…” diye tekrar etti, dudaklarının kenarı sertleşerek.
“Hayır.”
Sesi karanlık ama çok netti.
Başını hafifçe salladı. Sandalyede doğrulmadı ama omuzları gerildi, çenesindeki kas belirginleşti.
“O gece mecburiydik, Zişan,” dedi.
Her kelime ağırdı, ama içinde yalnızca öfke değil… gurur ve bir doğruluk payı vardı, ondan asla kopmayan bir netlik.
“Evet,” diye devam etti, bakışlarını bir saniye bile kaçırmadan. “Birlikte olmak zorundaydık. Bu törede böyle. Bunu inkâr etmiyorum.”
Ama bir anda sesi değişti. Daha koyu, daha dipten geldi.
“Ama Ben sana zorla dokunmadım.”
Kalbim, göğsümde bir anlığına sıkıştı. Sanki o cümleni
