Öykü Arzu Çayır
Defne hanım benim hayatımı kurtardı. Gidip satılabilirim. Emir'in üstünden kalktım. Emir pek meymun değildi ama hine de ‘Gel’ diye bağırdı. Ben koltuğu oturup telefonumu aldım.
Defne hanım gelerek oğlunu sarıldı. Mesaj geldi bana. Korumadan dı. Kitaplık gelmiş ben de kitaplarıma kimsenin dokunmasın dan hoşlanmam. Ben gidip düzenliğim.
Mesajın gelmesiyle Emir bana baktı. Defne hanıma bakarak ‘‘Benim bir işim var. Bir saat falan yokum da Emir'in başında siz kalsanız?” dedim. Onaylayınca ayağa kalktım.
“Ne işin var?” Edenle görüşeceğim. Allah Allah! Bir şey demeden odadan çıktım. Asansöre giderken biri yanıma geldi.
“Merhaba! Siz kimin için geldiniz?” dedi. Bir an aklına gelen şeyle “He, ben kendimi tanıtmadım! Ben, Furkan.” dedi.
“Merhaba! Bende, Öykü Arzu.” dedim.
